Brieven

Brieven

Het huwelijk is primair een sociaal-maatschappelijk ordeningsprincipe en instituut. Een vorm die grotendeels uit het christendom komt. Ondanks dat wij steeds meer geseculariseerd raken is ‘de vorm’ van ons samenzijn nog steeds op het christendom gebaseerd. Een huwelijk gaan we meestal aan terwijl we vol in onze verliefdheid of liefde zitten, net als dat de meeste kinderen dan geboren worden, maar dat gevoel gaat voorbij (Op je 26ste gaan je ouders uit elkaar: ‘Kom je nu mee, denk ik dan’ (18/10). Dat doet pijn, maar het leven is voor een belangrijk deel afscheid nemen van ‘dingen die voorbijgaan’. Een scheiding binnen het huwelijk doet nog steeds vreselijk pijn maar er is een kentering gaande in ons bewustzijn dienaangaande. Het huwelijk wordt ook als ‘beklemmend’ ervaren, als een belemmering. Aan een individu zitten meer kanten dan in een huwelijk tot hun recht komen. Ook leggen wij het accent steeds meer op zelfverwezenlijking en minder op plicht. Het wordt misschien tijd voor een herinrichting van onze samenlevingscontracten, door er op voorhand vanuit te gaan dat een gezin ontbonden kan worden. Daar kunnen dan ook tegelijkertijd wettelijke voorzieningen voor worden getroffen. Die tevens verzachtend werken op de psychische pijn, er wordt dan immers niet meer van de ‘eeuwigheid’ uitgegaan.