Recensie

Recensie Muziek

Ontroerende wankelheid bij New Order

New Order Voor het eerst sinds 1985 speelde het Britse New Order een clubshow in Nederland. Van liedjes van Joy Division, via hun eigen invloedrijke oeuvre, tot recente miskleunen.

New Order in AFAS Live
New Order in AFAS Live Foto Andreas Terlaak

Niet veel mensen zullen het gemerkt hebben, maar het concert van New Order, donderdagavond in Afas Live, Amsterdam, was een onderdeel van ADE (Amsterdam Dance Event). Daarmee kreeg de groep een stempel van goedkeuring van de dance-gemeenschap als ‘grondleggers’: bij New Order immers transformeerde de muziek zich in de jaren tachtig van doemrock tot elektronische dance. Met als bijzonder kenmerk dat de nummers echt ‘liedjes’ bleven, en dat de melancholie van hun doem-periode nog altijd boven de dansvloer hing.

Donderdagavond speelde de groep voor het eerst sinds 1985 een clubshow in Nederland. Afgezien van bassist Peter Hook, die in 2007 met ruzie vertrok, is de bezetting, met zanger Bernard Sumner (63), drummer Stephen Morris (61) en Gillian Gilbert (58) op keyboards, als vanouds.

In een uitverkocht Afas liet Sumner horen dat hij nog altijd een van de meest wankele zangers uit de popgeschiedenis is. Zijn stem klinkt hoog en onvast, schiet uit als bij een jongen in de puberteit, of stommelt langs de melodielijn. Precies dat is ontroerend en aantrekkelijk. De repetitieve beats, kortaffe gitaarakkoorden, snedige keyboards en gecontroleerde accenten krijgen tegenspel van menselijke onmacht en onverzettelijkheid. Dat kwam duidelijk naar voren in geliefde nummers als ‘True Faith’, ‘Blue Monday’ of ‘Bizarre Love Triangle’.

Ook een viertal liedjes van Joy Division, de groep waar New Order ooit uit voortkwam, werd gespeeld. Begeleid door projecties met beelden van de overleden zanger Ian Curtis, klonken ‘Atmosphere’ en, als uitsmijter, ‘Love Will Tear Us Apart’.

Maar hoe invloedrijk en geliefd ook, de groep zelf heeft een voorkeur voor hun recente album, Music Complete (2015). Daar werden de meeste nummers van gespeeld. Gestaalde discosongs als ‘Tutti Frutti’ of ‘Plastic’ bleken hier de zwakke momenten. Of eigenlijk: niet zwak genoeg.

Correctie (19 oktober): In een eerder versie stond dat er Thieves Like Us was gezongen, dit moet zijn True Faith. Ook stond er per abuis dat Gillian Gilbert 68 is. Dat is aangepast naar 58.