Recensie

Recensie Media

Een moderne King Lear in de media

Succession Het tweede seizoen van Succession is een boeiende optelsom: een aanklacht tegen het Amerikaanse Fox News, een 21ste-eeuwse King Lear en een vleug politiek à la Trump.

De cast van Succession, met aan het hoofd aan de tafel Brian Cox als mediatycoon Logan Roy.
De cast van Succession, met aan het hoofd aan de tafel Brian Cox als mediatycoon Logan Roy. Foto HBO

De geblindeerde zwarte bolides, de privé-helikopters en een enorm plezierjacht maken opnieuw hun opwachting in seizoen twee van Succession. Ze behoren toe aan de steenrijke, rechts-conservatieve mediatycoon Logan Roy (Brian Cox), gemodelleerd naar de Australische mediamagnaat Rupert Murdoch en diens Amerikaanse Fox News.

In het eerste seizoen kreeg Logan een beroerte, waarna onder zijn kinderen – drie zoons en een dochter – een bittere machtsstrijd losbarstte over zijn opvolging. Dat liep allemaal anders toen de herstelde Logan besloot toch zelf aan het roer van zijn bedrijf Waystar Royco te blijven. Intussen bleken zijn kinderen even gecorrumpeerd en machtswellustig als Roy zelf.

Nietsontziend kapitalisme

In het tweede seizoen blijft hun perverse maar boeiende familiedynamiek intact, waarbij elk personage verder wordt uitgediept. Om te overleven in het medialandschap wil het wat ordinaire Waystar Royco een gerespecteerd mediabedrijf overnemen, wat een ideologische botsing tussen nietsontziend kapitalisme en meer liberale waarden oplevert.

In de tweede helft van het seizoen komt een oud schandaal naar boven, wat de overlevingskansen van Waystar Royco bemoeilijkt. Aandeelhouders beginnen te morren en Logan Roy lijkt een offer te moeten brengen.

Over lijken gaan

De serie zit vol zakenjargon dat soms lastig te volgen is maar komt tot leven door de interacties tussen de personages. Zo ontwikkelt Logans jongste zoon Roman, een nogal lomp ongeleid projectiel, een vreemde maar amusante psychoseksuele verstandhouding met Gerri, de wat oudere vrouw die deel uitmaakt van het managementteam rond patriarch Roy.

Succession laat zien wat teveel macht en geld met een mens kan doen, je kunt niet rücksichtslos rijk worden zonder over lijken te gaan. De serie, seizoen drie kreeg onlangs groen licht, geeft een boeiend inkijkje in het reilen en zeilen van een media-imperium. Daarbij lukt het maker Jesse Armstrong om empathie te wekken voor wat toch uiterst vervelende mensen zijn: ze manipuleren of verraden elkaar, hebben dubbele agenda’s, zijn uiterst arrogant, leven in een bubbel en lijken niet te beschikken over een rijk emotioneel gevoelsleven.

Dat de kijker toch met deze wereldvreemde mensen gaat meeleven, komt door de amusante dialogen en vooral door het personage Kendall – de oudste zoon. Deze voormalige drugsverslaafde is het enige personage dat glimpjes van medemenselijkheid bezit die door zijn kille omgeving al snel weer de kop worden ingedrukt. Hij wil daarnaast zó graag bevestiging van zijn vader maar krijgt die maar niet, hooguit een complimentje dat al snel gevolgd wordt door weer een belediging of vernedering.

Lachen met de Roys

Het gevaar dat je als kijker ongewild toch sympathie krijgt voor deze amorele personages neemt Armstrong voor lief. Soms bekruipt je het gevoel dat hij stiekem ook een beetje van zijn in alle aspecten excentrieke personages is gaan houden en ze daardoor te weinig veroordeelt. Er zijn momenten dat de satire op de mores van de superrijken iets teveel plaatsmaakt voor komedie, ook al is die inktzwart: lachen met de Roys, ook al gedragen zij zich absurd.

Manipulatie, vuil spel en verraad , recensie ‘Succession’ seizoen 1

Aan de andere kant: door niet alleen te focussen op hun onhebbelijkheden maar ook hun zwakheden, amusante gedrag en behoefte aan aandacht en affectie van hun vader houdt hij de serie draaglijk.

Hoewel ze niet schuwen elkaar een mes in de rug te steken, blijft het een hechte familie. Hun machtsspelletjes doen regelmatig denken aan de tragedies van Shakespeare. Het is niet moeilijk om Logan Roy te zien als King Lear, met drie zonen (en een dochter) in plaats van dochters. Daarnaast lijkt oudste zoon Connor, uit een eerder huwelijk, geïnspireerd door Trump. De lanterfantende zakenman met een veel jongere vrouw heeft in seizoen twee politieke aspiraties, zonder ook maar een clou te hebben wat politiek bedrijven eigenlijk inhoudt. Grappig én griezelig.