Recensie

Recensie Media

Drugskoksmaatje Jesse krijgt alsnog het podium in vervolgfilm Breaking Bad

Netflixfilm In El Camino zien we hoe het Jesse Pinkman vergaat, het hulpje van drugsbaas Walter White uit Breaking Bad.

In El Camino is drugskok Jesse Pinkman (Aaron Paul) op de vlucht.
In El Camino is drugskok Jesse Pinkman (Aaron Paul) op de vlucht. Netflix

„Hoe ben je precies van plan om dit voor elkaar te krijgen?”, vraagt iemand aan Jesse Pinkman in de Breaking Bad-film El Camino. Pinkman – voormalig rechterhand van drugskoning Walter White, nu op de vlucht – zit in een benarde situatie waar hij ogenschijnlijk niet levend uit kan ontsnappen. Het is het soort scène dat schrijver en regisseur Vince Gilligan in vijf seizoenen van de serie Breaking Bad (2008-2013) heeft geperfectioneerd: schrijf je personage vast zonder zelf de afloop te weten, en kijk vervolgens wat voor wilde oplossing je kunt bedenken.

Hoe ga je dit voor elkaar krijgen? Gilligan zal het zichzelf ook gevraagd hebben tijdens het schrijven van El Camino. Want een vervolg op een van de meest geliefde tv-series aller tijden, dat kan eigenlijk alleen maar tegenvallen. Het slot van Breaking Bad was een perfecte afsluiting van het verhaal. We zagen de opkomst en onvermijdelijke ondergang van Walter White, de brave scheikundeleraar die uitgroeide tot een meedogenloze crimineel. Zijn hulpje, de schreeuwerige Pinkman („Yeah bitch!”), werd juist steeds volwassener en sympathieker. De oud-leerling waarmee White crystal meth kookte, werd ook bijna net zo belangrijk als het hoofdpersonage. Pinkman ontsnapte aan het einde uit de klauwen van een neo-nazi drugsbende en ging een onzekere toekomst tegemoet. De kijker mocht zelf invullen wat zijn lot zou zijn.

Tot nu. Want in El Camino krijgen we toch nog een definitief einde. Een risico, want de kans dat de magie van de serie wordt verbroken is groot. Dat doet de film gelukkig niet. Er worden geen wilde sprongen gemaakt om het verhaal van de serie te herschrijven. El Camino is zeer vakkundig gemaakt: de slimme montage, stijlvolle cinematografie en zwartgallige humor zijn herkenbaar voor fans van de serie. Het relatief simpele script draait volledig om Pinkman. Hij probeert een uitweg naar een nieuw leven te vinden terwijl hij vlucht voor de politie. Hij treft oude bekenden en probeert nog een aantal fouten goed te maken.

Let op, hierna volgen spoilers.

Todd, de kinderlijke psychopaat

De structuur maakt het mogelijk om oude bekenden weer tot leven te wekken en om een aantal gaten op te vullen. De meest geslaagde terugkeer is die van Todd, een fascinerend personage uit de latere seizoenen. Todd (Jesse Plemons) is op het eerste gezicht een vriendelijk, bijna kinderlijk figuur. Maar hij heeft een psychopatische kant, eentje die in een flashback met Jesse verder wordt onderzocht.

Op eenderde van de film krijgt Todd een geweldige scène waarin het lijk van zijn huishoudster en de gladde jaren-zeventig-hit ‘Sharing the Night Together’ van Dr. Hook een rol spelen. Deze sequentie alleen al maakt de film de moeite waard. De recent overleden Robert Forster zorgt met een kleine, maar belangrijke bijrol voor een ander hoogtepunt. Het moment waar de fans waarschijnlijk het meest op zaten te wachten, Bryan Cranston die weer in de huid van Walter White kruipt, voelt minder geslaagd. Deze flashback zorgt voor een nostalgische kick, meer niet.

El Camino is verder de Jesse Pinkman-show. Aaron Paul krijgt de kans om meer kanten van zijn personage te laten zien, en hem meer emotioneel gewicht te geven. In flashbacks kan hij weer even hij de naïeve Pinkman zijn, in de huidige tijd is hij een tragisch figuur, zwaar gehavend en een stuk zwijgzamer. De film doet niks verkeerd en blijft onderhoudend tot het eind, maar mist de urgentie van de serie. Het is een mooie epiloog, een fijn extraatje voor mensen die even terug willen naar de wereld van Breaking Bad.