Opinie

De Brusselse biotoop van Nigel Farage

In Europa

Donderdagmiddag rond half twee stapte Nigel Farage doodkalm een Italiaans restaurantje in de Europese wijk van Brussel binnen. Op twee minuten lopen hier vandaan leek de Brexitdeal van premier Johnson na een dagenlange vergadermarathon vrijwel beklonken. De Britten en de Europeanen bereidden perscommuniqués voor over de concessies die de ander had gedaan. Helikopters vlogen laag over en de politie grendelde de straat af, ten teken dat de Europese regeringsleiders zich naar het gebouw van de Europese Raad spoedden om de deal te bespreken.

Op dat moment ging Farage met drie anderen aan een van de ronde tafeltjes bij Chez Nardi zitten, tevens bekend als La Rosticceria Fiorentina, voor een voedzame lunch. Om hem heen zaten Europese ambtenaren en lobbyisten. Ze spraken alles door elkaar: Frans, Duits, Engels, Italiaans. Sommigen knikten naar hem, anderen keken weg. Een stamgast die onlangs met pensioen ging, haalde een Europees vlaggetje tevoorschijn en zette dat in een hoog limonadeglas op tafel. Om Farage & co te sarren. Die dat natuurlijk geweldig vonden.

Dit is de Brusselse biotoop van Farage. Dit is waar hij bekend werd, waar hij zijn slogans bedacht en waar hij floreert, al dan niet in staat van beneveling. Het is moeilijk om Farage los te zien van zijn Europese omgeving. Hij is er een product van, net zoals Brexit dat is.

Nardi was een van de eerste restaurants in de Europese wijk. Het familierestaurant werd in 1962 opgezet door twee Italiaanse zussen, wier echtgenoten als portiers werkten voor de Europese Commissie toen die net begon. De Europese ambtenarij, nu tienduizenden mensen, bestond toen uit een handvol ambtenaren uit zes landen. Die kwamen bijna elke dag bij de Nardi’s eten.

Directeuren-generaal maakten er begrotingsplannen, kookten benoemingen voor en smoesden off the record met journalisten. Als je oudgedienden moet geloven, werkten de Britten in dit benauwde restaurantje met de houten lambrizering en vergeelde Italiaanse landschapjes aan de muur in de jaren tachtig aan vroege schetsen voor de Europese interne markt. Die markt is opgetuigd door Lord Cockfield, eurocommissaris onder premier Thatcher. De twee Italiaanse zussen stonden in de keuken en serveerden hun enorme borden pasta of polenta met worst. Hun echtgenoten, de Commissie-portiers, renden in de lunchpauze naar het restaurant om hun vrouwen te helpen. Ze bedienden hun eigen werkgevers. Na afloop liepen allen dan weer terug naar het Commissie-gebouw. Bij Nardi, nu gerund door de kinderen van de zussen, kreeg half Europa vorm – inclusief Brexit.

In deze Europese ambiance is Farage, tot voor kort met een Duitse getrouwd, compleet thuis. Om hem heen bespraken Commissie-functionarissen en diplomaten donderdag de nieuwe Commissie van Von der Leyen, het groeiende ziekteverzuim in de Europese Raad en natuurlijk het Brexitakkoord en de lastminute capitulatie van premier Johnson. En zou het Britse parlement, die de deal van premier May alsmaar afwees, ditmaal wel ja zeggen?

Vanaf zijn tafeltje twitterde Farage wat hij net in de BBC-studio een paar huizen verderop ook had gezegd: dat het akkoord niet goed genoeg was. Dit was weliswaar alleen een akkoord om uit de EU te vertrekken. Maar Johnson had beloofd dat hij Europese marktregels blijft volgen, althans tot de toekomstige relatie tussen het VK en de EU geregeld is. Dat kan tien, twintig jaar duren. Farage noemde het akkoord een „overgave”.

In naburige cafés tikten journalisten hun verslag en klaagden diplomaten dat als ze dezelfde toezeggingen aan May hadden gedaan, ze nu niet met die onbetrouwbare Johnson opgescheept zouden zitten. Breed lachend bestelde Farage zijn lunch. Zolang de machtige EU de Britten de regels kan dicteren, blijft soevereiniteit zijn issue. Niets is makkelijker, en vooral ook aangenamer, dan dat.

Caroline de Gruyter schrijft wekelijks over politiek en Europa.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.