Recensie

Recensie Muziek

SOHN blijkt perfecte match voor het Metropole Orkest

De eerste avond van Amsterdam Dance Event telde veel concerten, maar zanger en producer SOHN nam de officiële opening voor zijn rekening. Dankzij het Metropole Orkest kwamen zijn uitgeklede emotionele popliedjes nog beter tot hun recht dan in de originele versie.

SOHN opent in De Melkweg het Amsterdam Dance Event
SOHN opent in De Melkweg het Amsterdam Dance Event Foto Reinout Bos

„Goede kunst ontroert en trekt dan ineens het kleed onder je vandaan.” Met die woorden overhandigde minister Ingrid van Engelshoven (D66, Cultuur) woensdag het dirigeerstokje aan de nieuwe voorzitter van Amsterdam Dance Event, Mariana Sanchotene.

Het is tekenend dat een minister afkomt op de opening van ADE; een evenement dat de regionale status allang is ontgroeid. In de berichtgeving wordt graag de nadruk gelegd op de cijfers die Van Engelshoven nu ook nog even herhaalde: 2500 artiesten, 600 sprekers, meer dan 400.000 bezoekers.

„ADE heeft een rol gespeeld in het meer inclusief maken van de maatschappij”, aldus ronkt Van Engelshoven. Maar dat kun je in twijfel trekken. Panels en bezoekers zijn nog steeds overwegend wit en man; niet iedereen voelt zich vertegenwoordigd als je de commentaren leest op Facebook. Clubs en festivals cureren weliswaar hun eigen avonden onder de ADE-vlag, maar een klein podium als OT301 organiseert dit jaar voor de tweede keer het Alternative Amsterdam Dance Event (AADE), dat compleet onafhankelijk is van ADE, om ervoor te zorgen dat er ruimte blijft voor experiment.

Opvallend is de groei in het aantal concerten op de openingsavond: terwijl SOHN de officiële ceremonie in de Melkweg voor zijn rekening neemt, staat Weval in het Concertgebouw, heeft DGTL een eigen live-avond met SOPHIE en Modeselektor en is het meest veelbelovende programma te horen in Muziekgebouw aan ‘t IJ waar Tim Hecker live zijn laatste album Konoyo speelt, een samenwerking met een gagaku-ensemble uit Tokyo.

Voor dat soort experimenten hoef je vanavond niet in de Melkweg te zijn, wel voor emotionele ruimtelijke elektronische pop in de geest van James Blake, Ry X en David August.

Vanaf het eerste moment blijken het Metropole Orkest en SOHN een perfecte match. Christopher Taylor, zoals de Britse producer eigenlijk heet, heeft een prachtige stem. Hij opent loepzuiver en ingetogen met ‘Fools’, het tremolo van de strijkers zindert achter hem en geeft de track een aangename spanning. Vorig jaar overstemden de violen soms de erupties van Colin Benders’ modulaire synthesizer. De muziek van SOHN is meer uitgekleed en duidelijker van opbouw, waardoor de arrangementen zich perfect lenen voor verdere inkleuring door een groots symfonieorkest.

Het Metropole Orkest weet ook steeds beter te doseren. Bij ‘Hue’ zet het orkest nog te hard in, maar daarna landt het drama in Taylors stem perfect op de strijkers. ‘Harbour’, op driekwart van zijn set, eindigt in een jubelende freestyle waarin de blazers volle bak gaan zonder te overheersen. Er wordt gejoeld, mensen staan op om te dansen.

Het concert is een indrukwekkende comeback voor SOHN, die afgelopen jaren als producer voor zangeres BANKS werkte en er een jaar tussenuit ging. Voor de percussie in het nummer ‘Conrad’ op zijn laatste album Rennen (2017) gebruikte hij bierblikjes, wijnflessen en andere rommel want „ik dronk veel wijn en bier in die tijd”, zo zei hij eerder tegen muziektijdschrift CLASH.

Het is duidelijk aan alles – armgebaren, mutsje, uithalen op de gitaar en thematiek van de nummers – hartenpijn is nooit ver weg bij deze man. Het levert mooie gevoelige liedjes op waarbij Taylor links voor op het podium schittert als bandleider, dan weer achter de toetsen, soms achter de microfoon of gitaar.

Melodieën worden ondersteund door strijkers en aangevuld met marimbaspel. In het nummer ‘Tremors’ klapt het hele orkest mee in flamencostijl. Dit soort geluidseffecten zorgt voor een grote verrijking van SOHN’s uitgeklede synthpop. Een duister randje ontbreekt, maar het Metropole Orkest geeft de muziek zoveel extra dimensie, rijkheid en gelaagdheid, dat de som duidelijk het geheel der delen ontstijgt. Het kleed wordt niet onder je vandaan getrokken, maar SOHN ontroert wel.

Nadat zijn grootste hits ‘The Wheel’, ‘Conrad’ en het swingende ‘Artifice’ zijn voorbijgekomen, komt Taylor nog een keer terug om het publiek en dirigent Hans Ek te bedanken. Hij besluit ‘Rennen’ nog een tweede keer te spelen, de eerste keer zong hij de tekst niet goed. Nog een keer galmen zijn indrukwekkende uithalen door de zaal. Dan slaat SOHN, duidelijk geroerd, zijn handen voor zijn ogen. Hij sluit af in tranen. Er volgt een staande ovatie.