Brieven

Defensie

Geef veteranen een eigen hulpverleningsinstantie

Wie voelt zich niet ongemakkelijk bij het verhaal van Niels Roelen, oud-officier bij de Koninklijke Landmacht (Defensie, negeer onze pijn niet langer, 12/10)? Hij betoogt dat de eigen legerleiding door militaire veteranen wordt gezien als gevaarlijker „dan de vijand tegen wie ze vochten” en dat de hulpverlening van Defensie tekortschiet. Is hulpverlening van buitenaf effectiever, zoals Roelen schrijft? Dat is nog maar de vraag. De oplossing ‘meer hulpverlening’ lijkt logisch, maar vaak hebben deze veteranen al een heel hulpverleningstraject achter de rug, met veel teleurstellingen en boosheid als gevolg. Overige, vaak bij de posttraumatische stressstoornis (PTSS) voorkomende psychische aandoeningen, zoals verslaving, gokken of impulsiviteit staan vaak een adequate behandeling in weg omdat die in de reguliere hulpverlening niet getolereerd worden. Ook kennen velen een chronisch geldgebrek omdat de standaard voorzieningen in onze samenleving niet toegankelijk zijn gebleken: je moet stipt op je afspraak komen, op je beurt wachten, geduldig zijn, geen stemverheffingen gebruiken, enzovoorts. Allemaal verplichtingen die door de PTSS zelf onmogelijk zijn geworden – terwijl de maatschappij brutaliteit en ongemanierdheid ziet. ‘Meer hulpverlening’ wil zeggen: meer regels, meer verplichtingen, verzekeringskwesties, dreiging van beëindiging verblijf (‘uitbehandeld’). Daar zitten zij niet meer op te wachten, na hun eerdere behandelingen en hun beschadigd incasseringsvermogen. Voor de overheid ligt maar één taak klaar: deze ‘uitbehandelde’ veteranen op dezelfde onbaatzuchtige wijze tegemoet te komen als waarop zij hun leven hebben ingezet als militair voor Nederland. Dus: geef hen voorzieningen die op hen zijn afgestemd en die hun beperkingen erkennen. Niet het reguliere UWV, niet de reguliere behandelingsdiscipline. Zij zijn al zover van de reguliere zorg verwijderd, dat zij zich alleen nog kunnen handhaven door zich af te zonderen of met hun gelijken gezamenlijke activiteiten te ondernemen. De beste manier om respect te tonen is door hen te steunen in hun eigen manier van oplossingen vinden. Veteranen met blijvende PTSS zijn geen doorsneepatiënten voor de ggz, maar personen die door het militaire werk een ander persoon zijn geworden en niet betutteld willen worden – ook al zouden zij dat graag anders zien.


psychiater en emeritus hoogleraar forensische psychiatrie. Rapporteert over (oud-)militairen vanaf 1992 inzake het militair invaliditeitspensioen.