Daley Blind, de Volkswagen onder de internationals

EK-kwalificatie Net als bij Ajax is Daley Blind bij Oranje, dat van Wit-Rusland won, een vaste waarde. Zijn handelsmerk: slimme positionering.

Daley Blind (links) viert met zijn ploeggenoten het tweede doelpunt van Georginio Wijnaldum (rechts).
Daley Blind (links) viert met zijn ploeggenoten het tweede doelpunt van Georginio Wijnaldum (rechts). Foto Koen van Weel/ANP

Voordat hij afgelopen seizoen zijn beste vorm zou hervinden, was Daley Blind vermoedelijk de international die het minst te benijden was. Want dat hij met het Nederlands elftal onverwacht wedstrijden verloor was tot daaraan toe. Maar als je vader dan ook nog eens bondscoach is, hakken nederlagen er dubbel zo hard in en worden perspraatjes er niet gezelliger op.

De nasleep van nederlagen voltrok zich volgens vast protocol. Kwam Blind onder de douche vandaan, dan kwam de bagger. Meestal bleef hij stoïcijns en onderging hij gesprekken met journalisten net zo lijdzaam als zijn vader Danny, die ondanks pittige commentaren nimmer zijn stem verhief en niet boos te krijgen was. Als voormalig Champions League-winnaar wist hij: ups en downs horen bij voetbal. Maar een enkele keer kon zijn zoon Daley zijn ongenoegen niet verbergen. Zoals na dat stuk in het AD, twee jaar geleden, toen op een herfstavond in het Wit-Russische Borisov duidelijk werd dat Nederland na het EK 2016 ook het WK 2018 ging missen. Blind een wegduiker? Een grijze muis? Hoezo?

Danny ging, Daley bleef. Twee jaar en zes dagen na de sof in Borisov stond hij zondagavond opnieuw aan de aftrap in Wit-Rusland, als het toonbeeld van een voetballer die uitblinkt in zekerheid.

Blind is de Volkswagen onder internationals. Betrouwbaar, belastbaar, stabiel. Heb je elf van dat soort spelers, dan wordt het sober. Zijn het er een of twee, dan zal een coach dankbaar zijn. Niet voor niets speelde Blind elke officiële wedstrijd van begin tot eind in de anderhalf jaar dat Ronald Koeman nu bondscoach is. Zijn handelsmerk: slimme positionering die zijn gebrek aan snelheid verbloemt en kaarsrechte passes in de voeten en de diepte.

In Minsk speelde hij onopvallend, zoals dat gold voor het gros van zijn medespelers in het Dinamostadion. Nooit was de vrees voor een herhaling van de sensationele nederlaag in 1995 echt reëel, maar het spel ontbeerde flair en doortastendheid, en was ogenschijnlijk niet eens zoveel beter dan in de vervloekte jaargang 2017, toen Oranje nog wel van Wit-Rusland won, maar het aflegde tegen Frankrijk en Zweden.

Verschil met toen is dat dit elftal met meer zelfverzekerdheid speelt. Er is zelden paniek. Spelers weten: het komt goed, wat zondag ook zo was, getuige de 2-1 zege na treffers van Georginio Wijnaldum. Met nog twee duels te gaan (Noord-Ierland uit, Estland thuis), kan Oranje het EK 2020 nauwelijks nog ontgaan.

Droomtransfer

Blind straalt de kalmte uit die dit Oranje nodig heeft, met talenten als Frenkie de Jong, Matthijs de Ligt en Steven Bergwijn om zich heen. Hij is gelouterd. Niet alleen door zijn 5.912 speelminuten in Oranje, ook door al die keren dat hij van ellende wel door de grond had kunnen zakken. De afgang in Turkije, de dubbele nederlagen tegen Tsjechië en voormalig voetbaldwerg IJsland, de verliespartij in Bulgarije die zijn vaders ontslag inluidde; Blind was erbij. En vermoedelijk zal hij zich vaak genoeg hebben afgevraagd waarom het Nederlands elftal in die duels niet kon brengen wat op het WK 2014 werd vertoond: branie, lef, slimmigheid.

Het was het WK waarop hij de pass verstuurde waaruit Robin van Persie zijn beroemde kopgoal maakte in het duel met Spanje. En waarop hij met zijn doelpunt een groot aandeel had in de gewonnen troostfinale tegen gastland Brazilië. Gevolg: een droomtransfer. Naar Manchester United. Blind speelde er in drieënhalf jaar bijna alles en won er de Europa League, maar de erkenning daarvoor laat tot op de dag van vandaag op zich wachten. Wayne Rooney noemde hem de traagste van de selectie. Dat beklijfde wel.

Zijn vervolgstap leek onlogisch. Ajax? Kind van de club, dat wel, maar voor afbouwen was het met zijn 28 jaar nog te vroeg. Verlangde hij naar de warmte van thuis? Naar de veiligheid van rood en wit? Blind werd vooral gelokt met een forser salaris dan Ajax gewoonlijk aan spelers betaalde. Ervaring kost nou eenmaal geld. Hij moest Ajax bij de hand nemen en je zou kunnen stellen dat hij daarin niet verzaakte, gezien de Europese krachttoer waarmee Ajax weer op de wereldkaart werd gezet.

Lowen Dace

„Hij is onze Beckenbauer”, zei teamgenoot Dusan Tadic over Blind in het AD. „Hij zet alles neer en bij hem begint de opbouw van ons spel.”

Zittend naast de bondscoach sprak Blind vorige week over zijn eigen spel op de persconferentie voor het duel met Noord-Ierland. „Soms heb je een fase in je carrière waarin het heel goed gaat. Dat is dit moment het geval. Ik zit lekker in mijn vel, voel veel vertrouwen op de club en van medespelers. Ik voel me goed en wil die lijn doortrekken.”

Nu wil hij vooral naar huis. Naar zijn onlangs geboren zoon Lowen Dace, die hij slechts enkele dagen bij zich heeft gehad voordat hij achtereenvolgens met Ajax en Oranje in het vliegtuig stapte. Het is het leven van een voetballer, weet de familie Blind. Er zijn dagen dat je niet te benijden bent en succes almaar achterwege blijft.

Er zijn ook dagen dat sportief en persoonlijk geluk elkaar versterken. Hij is niet de unieke dribbelaar die wedstrijden in zijn eentje beslist, maar het is niet zomaar dat zowel Ronald Koeman als Erik ten Hag als vanzelfsprekend een basisplaats voor hem inruimt. International, leider bij Ajax, vader. Wie kan Daley Blind nog iets maken?