Opinie

Bestaan curlingouders werkelijk? Ik zie ze niet

Rosanne Hertzberger

Rubbertegels, ik ken geen product dat zo symbool staat voor de tijdsgeest. Ze liggen onder speeltoestellen zodat kinderen niet meer écht hard op hun bek kunnen gaan, maar gewoon – hup – terug op het klimrek stuiteren. Het symboliseert het vermeende gebrek aan veerkracht van een nieuwe generatie: hun weerbaarheid werd nooit getraind omdat de omgeving elke klap absorbeerde.

En de ouders? Die zijn hoofdverantwoordelijk. Althans, dat was de suggestie in een artikel in deze krant (Hoe overleeft een kind van curlingouders in de echte wereld, 4/10) dat eindeloos werd gedeeld op sociale media. Wij zouden zogenaamde curlingouders zijn. Wij vegen alle mogelijke obstakels weg om teleurstellingen te voorkomen. Het resultaat is een generatie mietjes, hopeloos onvoorbereid op de uitdagingen van het bestaan. Onze kinderen zijn straks angstig, somber, depressief en ze branden binnen de kortste keren op.

Zal ik het eerlijk zeggen? Mijn bullshitdetector slaat rood uit. Ik geef eerlijk toe dat ik zelf aan deze mythe bijdroeg door hier niet lang geleden te suggereren dat de nieuwe arbeidsintensieve opvoedingsstijl die mijn generatie ouders hanteert, straks voor teleurstellingen gaat zorgen. Dat onze kinderen straks verbaasd op zullen kijken als blijkt dat ze in het echte leven niet permanent in het centrum van ieders aandacht zullen staan.

Maar als ik die suggestie in uitvergrote vorm terugzie, geloof ik het zelf niet meer. Zoveel curlingouders zie ik eigenlijk niet. Misschien komt het nog, mijn oudste gaat in februari pas naar school. De neiging om te somberen over een nieuwe generatie is van alle tijden. Daarnaast wordt er over stress bijzonder veel nonsens te berde gebracht. Have smartphones destroyed a generation?’, was de kop boven een populair artikel in het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic. Maar het bleek, zoals vaker, overtrokken en eenzijdig. Net als toen sociale media als oorzaak van de geestelijke gezondheidscrisis van Amerikaanse jongeren werd aangewezen. Of videospelletjes. Of sexting.

En misschien is er een oorzaak denkbaar die meer voor de hand ligt. Wat nou als jonge werkende millennials vooral stress hebben, omdat ze, tja, stress hebben? Gewoon, omdat hun werk te druk is. Wie in de cijfers duikt, ziet daar wel wat aanwijzingen voor. Ten eerste is de groei aan burnout klachten niet voorbehouden aan millennials. Alle leeftijdsgroepen hebben het drukker en zijn vermoeider. Welke bedrijfstak is kampioen burnout? Raad maar. Juist. Het onderwijs natuurlijk. Niet omdat de docenten als kind te veel selfies maakten of niet hard genoeg van een klimrek af zijn gedonderd. Maar gewoon, omdat ze het te druk hebben. Verder verdienen ze te weinig, wonen ze langer thuis bij gebrek aan betaalbare huizen en hebben ze – nieuw in Nederland – een dijk van een studieschuld. Nu ben ik geen expert, maar zou dat eventueel ook een verklaring kunnen zijn van stress?

Die curlingouderstheorie is een sterk staaltje probleem verleggen. Het waren de ouders, de rubbertegels, de smartphone en Instagram waardoor uw werknemer langdurig thuis zit. Voor elke organisatie of manager is het heerlijk als het probleem van werkdruk niet bij jou ligt, maar bij gebrekkige veerkracht van de werknemer. Nog mooier is als die werknemer het zelf moet oplossen. De trukendoos zit vol met goedkope ducttapeoplossingen om stress te verminderen. „Weet je wat jij moet doen?” zeg je dan tegen de oververmoeide docent, brigadier of verpleegkundige die snakt naar minder nachtdiensten of minder taken op haar bordje. „Lekker op de grond gaan zitten en je ademhalingen tellen. Of een coach misschien? Wandelen in de natuur?” Allemaal aanzienlijk goedkoper dan de oorzaak aanpakken en de werkdruk verlagen.

Wat me vooral trof in het artikel over curlingouders, is hoe we telkens weer de maakbaarheid van het bestaan en de invloed van opvoeding overschatten. Onpopulair misschien, maar ik denk werkelijk dat je kunt curlen tot je een ons weegt en dat de kinderen zich daar helemaal niets van aan trekken.

Veerkracht is geen spier die je kan trainen. Uiteindelijk worden kinderen gewoon slachtoffer van de tijdsgeest en zijn ze hopeloze kuddedieren die mee hollen in de zwerm van hun leeftijdsgenootjes. Ik vermoed dat wij opvoeders vooral toeschouwer zijn.

Rosanne Hertzberger is microbioloog.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.