Recensie

Recensie Media

Nieuwe seizoen Peaky Blinders is overvol, maar overtuigt wel

Scène uit Peaky Blinders seizoen 5
Scène uit Peaky Blinders seizoen 5 Foto Netflix

Een majestueuze hotelkamer in Monte Carlo, een kantoor in Detroit, een verlaten telefooncel op het Britse platteland. Een verbrand contract, een tweevoudige moord in Chinatown, een gewonde Shelby, de executie van een paard, en drank, seks en drugs. Een vrouw met sluik zwart haar kijkt recht in de camera en fluistert: „Everything is going to be allright now”. Die woorden klonken zelden zo onheilspellend. Het is riemen vast, de eerste tien minuten van seizoen 5 van Peaky Blinders.

De Britse serie speelt in de jaren 20 van de vorige eeuw en gaat over de familie Shelby. Vanuit een buitenwijk van Birmingham vormen ze na hun terugkeer uit de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog onder leiding van Thomas Shelby (Cillian Murphy) een straatbende: de Peaky Blinders. Via paardengokken werkt de bende zich op in de onderwereld. Zo klein als de wereld van de Shelby’s in het eerste seizoen is, zo groot is het nu.

Lees ook: ‘Peaky Blinders’ nu ook in de kledingkast; zo beïnvloedt de Britse serie de mode

Kapitaal

De familie is de stegen van de buitenwijken van Birmingham ontgroeid. In New York verliezen de Shelby’s als gevolg van de Wall Street Crash (1929) een kapitaal. In een wereld waarin de lokroep van een nieuw decennium doorklinkt – de jaren 30 brengen andere drugs en nieuwe leveranciers, de opkomst van politieke stromingen en onbekende vijanden – zoeken ze naar nieuwe inkomstenbronnen.

Seizoen vijf is vervlochten met Europese historie: Thomas Shelby komt klem tussen de krachtvelden van het oprukkende fascisme enerzijds, en de communistische protesten anderzijds.

Oswald Mosley, grondlegger van de British Union of Fascists, wordt door Sam Claflin (Pirates of the Caribean, The Hunger Games) overtuigend neergezet als de grootste uitdager van de Shelby’s. Op de achtergrond spelen conflicten met de IRA, de vorming van nieuwe drugkartels, inmenging van de quakers, en dan zijn er nog op te zetten goksyndicaten. Conflicten die de familie als schaakstukken uiteen spelen.

Gerichte kogel

De potpourri aan clashes maakt de serie bij vlagen overbeladen; meer is niet altijd beter. Eén gerichte kogel kan effectiever zijn dan een schot hagel.

Bovendien worden toespelingen op de moderne politieke wel erg prominent wanneer ‘Britain first’ wordt geïntroduceerd, en media direct daarna als een onbetrouwbare vijand wordt weggezet; het is de vraag of Peaky Blinders geschikt is als vehikel voor politieke statements.

Neemt niet weg dat dit seizoen overtuigt. Alle karakteristieke elementen zijn aanwezig: een soundtrack als een rockconcert, een cameravoering om in te lijsten, scherpe dialogen en verrassende wendingen – en de apotheose is niets minder dan meesterlijk.