Met dertig man de honden uitlaten

Honden De hond uitlaten móét, sommige bazen maken er een gezamenlijk uitje van.

Foto Rien Zilvold

Keffend rennen 22 tot aan hun ondervacht natte Tibetaanse terriërs tussen de benen van dertig baasjes door. De Strabrechtse heide bij Heeze is bezaaid met donkerbruine plassen. Het pad is een modderpoel geworden.

„Nee Shira, nee!” klinkt het vanuit de achterhoede van het wandelgezelschap. Onverstoorbaar rent de blonde Shira achter haar huisgenoot Shai-Lee aan, een zwart-wit exemplaar. Samen denderen ze door een plas ter grootte van een klein zwembad.

In Nederland gaan baasjes en honden met andere baasjes en honden van hetzelfde ras er geregeld samen op uit. Vandaag zijn het onder anderen de leden van de Tibetaanse Terriër Club Nederland (TTCN). Fokker Huub Bovendeerd organiseert de wandeling. Samen met Djahna, een van zijn elf Tibetaanse terriërs stond hij de rest op te wachten. Op het programma: 8 kilometer over de natte heide.

Nederland telt 216 verenigingen voor hondenrassen die regelmatig activiteiten organiseren waarbij het niet gaat om prijzen – zoals de hondenshow – maar om samenzijn. Het type activiteit, een sportieve wandeling of juist een knusse high tea, lijkt af te hangen van het type hond. De Nederlandse Teckelclub markeert de grens tussen actief en gewoon gezellig. Die organiseert wel een wandeling, maar heeft die opgesplitst in een overzichtelijk korte route van zo’n 5 kilometer en een lange van minimaal 10 kilometer.

De eigenaren van de kleinere hondjes houden liever een clubmatch, familie- of gezelligheidsbijeenkomst. Zo had de Nederlandse Maltezer Vereniging op de gezelschapsdag standjes, een fotograaf, een lunch en een Maltezer-Loterij.

Bij honden groter dan de teckel past de activiteit vaak bij de hondensoort. De jager gaat jagen, de hoeder gaat hoeden, de speurder gaat speuren. De opkomst varieert van kleine clubjes tot bijeenkomsten van meer dan zestig honden. Een wandeling op de hei is dus geen uitzondering – alleen oktober telde al meer dan vijftig activiteiten van hondenverenigingen.

In de blauwe jas Bart Kortsmit met aan de lijn Kenyi. In de gele jas organisator Huub Bovendeerd, met Djahna, tijdens een uitje op de Strabrechtse heide. Foto Rien Zilvold

Zo volgen deze maand nog ‘Snuffelen aan Zweet’ met de Bracco Italiano (een oranje-witte jachthond). Een ‘Engelse Bulldogparty’ in Manege de Groote Wielen (het type hond dat Churchill had). ‘Kanovaren met je hond’ georganiseerd door de Husky Club (de sledehond). Een wandeling met de Hollandse Smoushond („een hond in opkomst”, aldus de site van de Hollandse Smoushonden Club). En er is een clubdag van de Chow Chow Club met onder andere een workshop bloemschikken en een workshop hondenfotografie. De Griffon Vendéen Club had begin deze maand een ‘Stap Marathon’ mét overnachting.

Beloningskoekjes-anekdotes

Tussen de tibetanen op de Strabrechtse heide is één indringer gesignaleerd die Boris heet en volgens zijn baas een „weet-ik-veel-wat-voor-soort” is. Hij oogt een beetje als een te gespierde maltezer. Bij het horen van zijn naam kijkt hij achterom en toont zijn centenbak. Verder lopen er allemaal terriërs, door de eigenaren liefkozend ‘tibetaantjes’ genoemd.

De jongste is een gemêleerde pup van een half jaar, genaamd Codey. De oudste is de 10-jarige grijze Cato. Er wordt gefloten, geroepen, af en toe struikelt iemand over een hond die voorlangs rent of er klinkt gepiep als een baas per ongeluk op een poot gaat staan.

Honden van hetzelfde ras kunnen het automatisch beter met elkaar vinden

Bart Kortsmit

Huub Bovendeerd, de organisator, heeft „al 35 jaar tibetanen”. De laatste tien jaar zijn daar het showen en fokken bijgekomen. Er lopen zes honden mee die bij hem vandaan komen. Hij kletst even met iedereen. De wandelgesprekken worden gefragmenteerd gevoerd. Iedereen heeft een schuin oog op zijn of haar hond. De gesprekken gaan van beloningskoekjesanekdotes tot trimmerervaringen en van trainingsadviezen tot intiemere gesprekken. In veel handen bungelen gevulde poepzakjes, omdat er onderweg geen vuilnisbakken staan.

Lees ook: Een dik huisdier is niet schattig, maar zielig

Wie is gevallen voor dit type hond is een doorstapper, die laat zich niet tegenhouden door wat weer of wind, zegt Bovendeerd. „Niet zo gek. Het is geen grote hond, maar wel een stoere. Vooral mannen willen dat hè, die willen wel met een hónd lopen, het liefst lekker groot.” Vrouwen willen liever een iets handzamere maat, meent hij. „Dit is een ras waar ze allebei blij mee zijn.”

Foto Rien Zilvold

Bart en Lisette Kortsmit bevestigen dat. Zij hebben Kenyi bij zich, een reu met ruig zwart haar met hier en daar wat wit. Ze hebben hem van Bovendeerd zelf. Mede daardoor lopen ze al jaren mee met de clubwandelingen. „Het is gewoon anders om te lopen met honden van dezelfde soort”, zegt Bart Kortsmit. Kenyi had bijna de hele wandeling mot met halfbroer Jesse, maar „over het algemeen kunnen honden van hetzelfde ras het automatisch beter met elkaar vinden”, zegt hij. „Dat klikt gewoon.” Of dat ook voor de mensen geldt weten ze niet. Lisette: „Het is natuurlijk vooral heel leuk om met elkaar te kunnen kletsen over de honden. Het is herkenbaar om hetzelfde type hond te zien.” Maar of het zo hond zo baas is, of hetzelfde type mensen ook voor hetzelfde type hond gaat, en het daarmee ook automatisch goed kan vinden? Een stilte volgt. „Nee…”, zegt Bart Kortsmit. „Dat denk ik niet per se.”