Recensie

Recensie Uit eten

Hip zaakje zonder comfort met eten dat ons niet opwindt

Uit eten Amsterdam Petra Possel recenseert elke week een restaurant in en om Amsterdam.

Foto Novi Zijlstra

In De Pijp in Amsterdam wonen veel twintigers en dertigers en inmiddels is hieraan ook bijna het hele aanbod restaurants en eetzaakjes aangepast. En dat is slim, want laten we wel zijn: millennials gaan vaak uit eten, geven veel geld uit aan horeca en zijn veel gewend. En verwend: culinair ligt de hele wereld binnen handbereik.

Bij Kim Chi Wow hebben ze dat goed begrepen. Een oer-Hollands drietal bedacht dit concept, vroeg advies aan Jaymz Pool die eerder chef was van het populaire Koreaanse restaurant Yokiyo op de Wallen en nam een Koreaanse kok in dienst die in een productiekeuken in de Houthavens maaltijden maakt. In de zaak zelf, voorzien van mini-keuken met rijststomers, staan piepjonge Hollandse jongens en meisjes in een decor van bamboe, roze en Koreaanse etenswaren in hippe verpakkingen. Alles is sowieso hipperdepip, aan styling geen gebrek, het is een beetje Scandinavië Meets Korea.

Uit de boxen klinkt vette rap, maaltijdbezorgers rijden af en aan en terwijl we neerploffen op een barkruk komt vanuit de keuken de zin „Deze Uber hoeft geen eitje” voorbij. Dat we op een barkruk zitten is omdat we de riante stoelen bij het raam verlieten: de voordeur, blijkt bij navraag, mag niet dicht vanwege de veiligheid. Die voordeur staat dus constant open, terwijl het gure herfstweer stevig naar binnen blaast.

Je kunt hier dus binnen eten, maar reken vooral niet op comfort, want ook de krukken zitten beroerd en hebben spijlen zo hoog dat als je je voeten erop plaatst je meteen in een lotushouding schiet. Verder is het licht fel, zijn de tafels piepklein en is er geen drankvergunning, dus drinken we braaf het hippe drankje kombucha – gefermenteerde gezoete thee – uit een flesje (4,-). Best lekker trouwens.

Over lotus gesproken: het kartonnen bakje waarin het eten komt, niet alleen bij afhalen of bezorging, maar ook als seated guest, is een ingenieus vouwmodel, een vrolijke lotusbloem. Leuk bedacht, maar waarom mogen we aan tafel niet uit een kom of van een bord eten? Dit is streetfood, maar dan onderdak geserveerd en met de prijs van een eenvoudige dagschotel.

We komen om te eten en bestellen het belangrijkste gerecht uit de Koreaanse keuken: bibimbap. In feite niks meer en niks minder dan gemixte rijst met groenten waar vlees, gebakken ei en gochujang, rode peperpasta, bij komt. De één neemt Korean tiger (15,-), tijgergarnalen met witte rijst en wat taugé, wortel, rettich, Koreaans zeewier, kimchi, natuurlijk een gebakken ei en wat pittige sauzen. De ander kiest voor de Wow Wow Wow (13,50) met bruine rijst, sticky buikspek en verder zo’n beetje dezelfde groentes plus edamame boontjes.

Het goede nieuws is dat alles er supervers uit ziet, het ei prachtig gebakken is – nog een beetje lopend – en de kimchi, de enorm populaire gefermenteerde witte kool, behalve heel pittig ook heel smakelijk is. Minder leuk is dat zowel het buikspek als de garnalen in te kleine porties komen, het is vooral veel – een tikkie plakkerige – rijst, en het buikspek is wel zacht en gaar maar niet sticky... we missen opwinding.

Die opwinding ontbreekt nog meer als we als proef op de som eten afhalen. Ook weer twee keer bibimbap – de kurk waarop de zaak drijft – maar dan met rundvlees (13,75) en met kip, de Owen Wilson (13,50), naar de Amerikaanse acteur die bekend staat als kampioen Wow-zeggen (15.000 keer). Maar ook bij dit gerecht klinkt geen ‘wow’, hooguit een teleurgesteld ‘hm’. Bijkomend nadeel van afhalen is dat, ook al zitten we binnen tien minuten met de box op schoot, het toch sterk afgekoeld is en minder smaakt.

Om onszelf op te vrolijken nemen we een dessert: lekker mandarijnijs, gemaakt door IJscuypje (4,-), en een kokosmakroon met pittige peper en gember (2,75), een waar avontuur.

Het idee van een lekker informeel Koreaans zaakje waar je kunt zitten en afhalen is prima, maar we missen hier over de hele linie hart en ziel.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.