Recensie

Recensie Strips

Een flamboyant stripalbum vol wonderlijk figuren

Dino Hoe de jonge Dino wel en zijn vader niet het platteland overleeft. Daarover gaat het nieuwe album ‘Dino’ van striptekenaar Dieter Van der Ougstraete. Het einde is geweldig.

Uit Dino van Dieter Van der Ougstraete.
Uit Dino van Dieter Van der Ougstraete.

Vader en zoon Duyckelaere verhuizen van de grote stad naar een dorp. Daar ontdekken ze dat het leven aanmerkelijk harder is voor nieuwelingen dan ze voor mogelijk hielden. De dertienjarige Dino krijgt op school meteen allerlei laffe treiterijen voor zijn kiezen. Voor Dino’s vader, ook al geen toonbeeld van daadkracht en mannelijkheid, wordt de nieuwe baan op het platteland een beproeving die gaandeweg bijna zijn ondergang betekent. De Vlaamse illustrator en stripmaker Dieter Van der Ougstraete (1977) toont aanvankelijk weinig medelijden met de twee.

Met het flamboyante en mooi uitgevoerde album Dino maakt Van der Ougstraete eindelijk de stap naar een volwaardige strip. Zijn tekstloze debuut Snow uit 2013 was beeldend sterk, maar bleef vooral in het illustratieve steken. Drie jaar later maakte hij Fantomia, een boek dat vertellend interessanter was maar onveranderd leunde op zijn kenmerkende grafische gekte: de extravagante strip was regelrecht uit de psychedelische underground afkomstig, met excentrieke glansrollen voor een horde kabouters en een oversizede sportschoolpatiënt.

Uit Dino van Dieter Van der Ougstraete.
Uit Dino van Dieter Van der Ougstraete.

Nog steeds tekent Van der Ougstraete zijn wonderlijke figuren in een kleurexplosieve entourage die doet denken aan het stripwerk van Jim Woodring (The Frank book) en Sam Peeters (Fucking Hell en Iedereen op Claudia). Iedereen heeft een aangezette glans op het gezicht, het is zijn handelsmerk.

De grote vooruitgang boekt hij op vertelniveau. In Dino zet Van der Ougstraete op grafisch vlak kleine stapjes terug omwille van het verhaal. Dat pakt goed uit. De personages zijn gedienstiger, de pagina-opmaak traditioneler.

De gebeurtenissen rond de pukkelige Dino, als hormonale stuiterbal die zich spiegelt aan Dylan uit Beverly Hills 90210, zijn op het clichématige af herkenbaar. Daarom wordt het nergens echt pijnlijk. Dino’s puberstress staat evenwel in schril contrast tot de ontberingen van zijn arme vader.

De regelrechte hel waarin de man is terechtgekomen heet aardappelverwerkingsbedrijf Fritfrost, waar schunnige collega’s hem als vuil behandelen. Hier excelleert Van der Ougstraete als vanouds, met overdadige collages van wrede droomsequenties en gebeurtenissen. Daarbij past hij zijn heldere kleurschema aan. De vader (over)leeft en werkt in een sombere setting met dikke, gitzwarte kaders.

Het verhaal kent een geweldige apotheose, inclusief prehistorische terugblikken, puberale bespiegelingen, metaforen voor het leven en een ordinaire vechtpartij. Het zijn de elementen die naadloos passen in het groteske van Van der Ougstraetes universum.