Opinie

Dakloos II

Mirjam de Winter

Sinds mijn bezoek vorige week aan het dakloze echtpaar dat al maanden in een tentje langs de A20 woont, is er zoveel gebeurd dat Richard het zelf nauwelijks kan bevatten. Hij heeft afgelopen nacht al weer geen oog dicht gedaan, niet alleen door de herrie van de snelweg, zijn lekke luchtbed, natte tent, de kou en het plotselinge vertrek van zijn vrouw Saskia, maar ook omdat hij wordt overstelpt met reacties sinds mijn stukje in deze rubriek en de media-aandacht die daarop volgde.

Als ik hem weer opzoek (met een matras, warm vest en droge schoenen) zit hij voortdurend aan de telefoon met lokale politici, journalisten en mensen die hem willen helpen. Ook twee stadswachten komen langs, die inmiddels lucht hebben gekregen van het illegale kampement langs de snelweg. Richard bivakkeert er sinds vorig weekend alleen, nu Saskia hals over kop is vertrokken. Waar ze precies naartoe is, weet Richard niet, maar de hele situatie trok een te zware wissel op hun relatie en op haar gezondheid. Beter gaat hij de strijd vanaf nu alleen aan, zegt hij, en teert hij op de liefde van zijn honden die hem in ieder geval niet zullen verraden of anderszins teleurstellen.

Hij zal ze nooit in de steek laten, wat er ook verder gaat gebeuren en wat anderen daar ook van zullen zeggen. Want niet iedereen toont evenveel empathie voor de situatie waar hij in beland is. Er zijn ook reacties van mensen die het onbegrijpelijk vinden dat hij een koude, natte tent langs de snelweg verkiest boven de daklozenopvang. Zelfs burgemeester Aboutaleb heeft zich inmiddels met zijn situatie bemoeid, maar kan weinig voor hem doen zolang Richard weigert naar de opvang te gaan omdat hij zijn honden niet wil afstaan. Bovendien kan het volgens de burgemeester niet zo zijn dat Richard om die reden voorrang krijgt voor een huurwoning terwijl andere daklozen en woningzoekenden op de wachtlijst staan.

Er zijn ook mensen die het onbegrijpelijk vinden dat hij een koude, natte tent langs de snelweg verkiest boven de daklozenopvang

Richard is teleurgesteld in de reactie van de burgemeester, maar daarom extra geroerd door alle hulp die hij krijgt aangeboden van andere stadsgenoten. Zoals Cindy, een moeder van vier kinderen, die sinds vorige week zijn was doet en warme pannenkoeken en gehaktballen komt brengen. Of Rotterdammers die hem werk aanbieden en gratis hondenvoer willen leveren. En er zijn ook mensen („oude bekenden” volgens Richard) die hem zwart willen maken of jaloers zijn, nu hij ineens in de schijnwerpers staat. Die zeggen dat hij een oplichter is of een boef en een spoor van vernieling heeft achtergelaten. Richard ontkent, al geeft hij toe dat hij vroeger bepaald niet het braafste jongetje van de klas was. En ja, zijn verhaal over zijn afgebrande woning in Bulgarije, zijn depressie, zijn ADHD en het waterski-ongeluk waardoor hij zijn milt verloor, is nog maar „het topje van de ijsberg”. Hij zou zijn hele levensgeschiedenis wel op tafel willen leggen, maar zou niet eens weten waar hij moest beginnen.

Bovendien is het einde in zicht en hoopt Richard voorgoed zijn tentje langs de A20 te kunnen verlaten. Een ondernemer heeft hem én zijn honden tijdelijk onderdak aangeboden in een verwarmde loods net buiten de stad. Richard is alvast zijn natte dekens en kleren in vuilnszakken aan het stoppen, want hij kan ieder moment worden opgehaald. Zijn tent laat hij staan voor weer een volgende, wanhopige dakloze. Bij het dichtritsen van de tent kijkt hij nog een laatste keer om zich heen en barst in snikken uit: "Het was toch m'n plekkie.."

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.