Opinie

Curriculumbouwers

Christiaan Weijts

O ja, laten we elk kind leren programmeren. Heel handig. Voor als we na de atoomoorlog weer onze eigen programmaatjes moeten intikken. Zoals elke twaalfjarige een vaardig mecanicien werd na de komst van de personenauto en de uitvinding van de boekdrukkunst noopte tot het schoolvak ‘zetten met lood’.

Het schoolcurriculum moet op de schop. De 21ste eeuw komt er aan, hij lijkt warempel al begonnen. Donderdag gingen de adviezen van curriculum.nu naar het ministerie. Ik licht dat programmeren er even uit omdat het een van de meer concrete bakens is in een mist van didactisch impressionisme.

Het is ook tekenend voor de verlichtingsgraad van het denken in al die klankbordgroepen en ontwikkelteams. Geschrokken stelden ze vast dat de jeugd van straks te maken krijgt met enorm veel ‘data’. O jee. En nu? Statistieklessen op de basisschool! Het rekenniveau daalt jaar na jaar, maar de klankborden zagen iets in hun kristallen bollen, dus kom kinderen, leer maar ingewikkeld jongleren met dat gammele telraam.

Nog zo’n baken: een vreemde taal leer je ook met liedjes en films. Zeker. En in bed, niet te vergeten. Precies het vocabulaire om die atoomoorlog te bezweren. En ze moeten allemaal zelfbewuste burgers worden, die kunnen ‘budgetteren’, en aandacht hebben voor ‘een gezonde levensstijl’. De eenentwintigste eeuw wordt er een zonder ouders.

Niemand weet welke kennis en vaardigheden er in de toekomst nodig zijn. Waar je leerlingen mee helpt is ze een basis geven om dat onbekende tegemoet te gaan. De moed om, tegen alle feiteloosheid in, te vertrouwen op hun elementaire kennis, hun intellect, hun speelse vindingrijkheid.

De eenentwintigste eeuw gaat de wet van Newton niet afschaffen. Eén plus één blijft vooralsnog twee. Zoals ook dit de broodnodige basis blijft: een schoolvak met een goede docent, die natuurlijk allang af en toe films en liedjes gebruikt bij zijn lesstof.

De curriculumbouwers zijn doodsbang voor de toekomst. In blinde paniek bewapenen ze onze kinderen met een heel arsenaal aan speculatieve toekomstvaardigheden.

Waar we nu echt bang voor moeten zijn? Deze week stemde de Tweede Kamer in met het versoepelen van de toelatingseisen voor de Pabo’s. In de strijd tegen het lerarentekort is geen paardenmiddel meer taboe.

Ons onderwijs is een lekke boot die leerkrachten uit alle macht nog vooruit proberen te roeien, als galeislaven. Terwijl het water hun laarzen in gutst verschijnen er allerlei speedbootjes, grachtensloeps en waterscooters om hen heen die adviezen schreeuwen in hun megafoons: misschien kun je andere peddels proberen, een nieuwe slagtechniek, een vrouw aan het roer? En heb je al eens kritisch gekeken naar je voedingspatroon?

Een lichte irritatie is niet onbegrijpelijk.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.