Recensie

Recensie Muziek

Wilco zoekt het licht in duistere tijden

Kleine muziek groots maken, luidde de opdracht die zanger Jeff Tweedy zichzelf stelde bij het elfde album van Wilco. Na een sabbatical van drie jaar waarin Tweedy zich solo bleef roeren, keerde de band uit Chicago terug met glorieuze optredens voor een hernieuwde kennismaking met hun oude, de countryrock ontstijgende materiaal. Ode To Joy is in dat licht verrassend folky en somber, anders dan de naar Beethoven knipogende titel doet verwachten. Wilco’s instrumentale experimenteerlust komt dit keer vooral tot uiting in het slagwerk dat op het eerste gehoor lomp, dof en rechtlijnig klinkt. Het draait hier om het contrast met Tweedy’s ingetogen vocalen, zelfs wanneer hij in het relatief zonnige ‘Love Is Everywhere (Beware)’ het positieve probeert in te zien van een wereld die bruut en onbegrijpelijk is geworden. Het olifantsritme van ‘Bright Leaves’ en ‘Quiet Amplifier’ onderbouwt gevoelige zang en instrumentatie, gespeeld door een band die in duistere tijden het licht zoekt.