Madison McFerrin.

Foto Kylah Benes-Trapp

Madison McFerrin rekent af met de haatberichten: ‘Er is een dun lijntje tussen shaming en bewondering’

Interview Madison McFerrin werd afgemaakt toen ze het volkslied zong bij een bijeenkomst voor Hillary Clinton. Maar ze zette haar ervaring om in een succesvolle solocarrière.

In 2016 had zangeres Madison McFerrin de eer het Amerikaanse volkslied te kunnen zingen bij het grote campagnefeest van Hillary Clinton. „Een vrolijke bijeenkomst met zo’n vijfduizend mensen. Voor het eerst was een vrouw presidentskandidaat! Al zou het nog uren duren voordat Hillary zelf zou komen”, haalt Madison McFerrin terug. Het werd een optreden dat je niemand zou toewensen. Haar zang ging – live op televisie - de mist in.

McFerrin, dochter van vocalist Bobby McFerrin, was destijds 24 jaar en had er naast haar muziek nog een baantje bij als nanny. „Ik was nerveus, de soundcheck was niet doorgegaan en ik hoorde mijzelf niet. Blij verrast was ik dat iedereen direct met me meezong, maar ze zongen een andere versie. Ik raakte er de draad door kwijt. En het erge was dat je op televisie enkel mijn microfoon hoorde.”

Na afloop keek de zangeres op haar telefoon en schrok. Het aantal negatieve reacties via de sociale media was overweldigend. „De haat!”, zegt ze met afschuw in haar stem. „Ik ben dagen ontdaan geweest hoe persoonlijk ik werd aangevallen. Ik voelde me zo kwetsbaar. Ik ben naar mijn familie in San Francisco gegaan om te schuilen.”

Terugblikkend, stelt ze nu vast, bellend vanuit haar woonplaats New York, is deze ervaring toch de katalysator van haar solocarrière geworden. „Ik zong al in veel bands, ook bij die van mijn vader. Al een tijdje dacht ik erover of ik de sprong om solo te gaan zou durven wagen. De vraag was nu: laat ik me ondermijnen door dit negatieve moment? Ik besloot van niet.”

In het liedje ‘Shine’, een gelaagd a-capellanummer, praatte ze zich met een engelachtige hoge zangstem moed in. Onlangs verscheen het electrosoul-nummer ‘Try’. Daarin zingt ze, met een glashelder geluid, „hoe geen offer wordt gemaakt zonder fouten”. In de video rekent ze definitief af met de haatberichten die haar destijds overspoelden. Om te beginnen met een kwetsend filmpje dat rapper Snoop Dogg over haar optreden deelde.

Daarna flitst tweet na tweet voorbij. Dat McFerrin het volkslied ‘gemolesteerd’ had. Dat „deze bitch een andere carrière moet zoeken”. Dat ze ‘toondoof’ was – „net als de campagne van Hillary Clinton”. Onderwijl is ook te zien hoe McFerrin met optredens haar zangcarrière op de rails kreeg. Juist solo, sterk en vastberaden.

„Ik wil aantonen hoe dun het lijntje tussen shaming en bewondering is”, legt ze uit. „Ik deel mijn verhaal nu ook in shows. Hoe de worsteling was. Hoe het me een aantal maanden kostte om te verwerken. De reacties erop zijn warm. Het is een favoriet moment geworden in mijn show.”

Eindeloze loops

Zaterdag is Madison McFerrin (27) te horen op het Mondriaan Festival, een jazzfestival dat voor de derde keer plaats vindt in en rond Het Paard in Den Haag. Het festival richt zich op nieuwe, relevante namen, zoals de Britse multi-instrumentaliste Emma Jean-Thackray. Een week later treedt McFerrin op in Utrecht.

Ze geeft solo-optredens tussen soul, r&b en jazz in de a-capellavorm die ze zich helemaal eigen heeft gemaakt. Met enkel haar ‘loop’-station neemt ze met haar voeten op pedalen zangkoortjes op, die ze vervolgens eindeloos kan herhalen (loops). De koortjes voorziet ze van ritmische handklapjes en vingerknips. Zo stapelt ze in vele lagen vocale harmonieën – een fraai meerstemmig bedje om uiteindelijk overheen te zingen.

„Ik kan piano spelen, maar het leidt me minder af als ik mijn handen niet hoef te gebruiken”, zegt ze. „Met effectpedalen kan ik mijzelf makkelijk opnemen. Al vermoed ik dat mijn muziek zich meer zal gaan ontwikkelen naar iets met een band.”

De dochter van vocalist Bobby McFerrin is de derde van zijn kinderen die zich ook op de podia laat horen. Haar broer Taylor maakt naam in de elektronische popmuziek als toetsenist en producer. Haar broer Jevon is Broadway-acteur, bekend door zijn rol in musical Hamilton.

Geen zangles van haar vader

Als kind kreeg Madison veel van haar vaders zangkunst en zijn scala aan vocale technieken mee. „Muziek was all around. We zongen veel met elkaar. Mijn vader gaf ons geen zangles, maar je kopieert als kind wat je ziet en hoort. Ik had eigenlijk niet zo erg door wat een grote zangnaam hij is. Dat kwam pas tijdens mijn studietijd en toen ik met hem op tournee ging in zijn band.” In 2013 zong ze gospels en spirituals in haar vaders band Spirityouall.

Haar muzikale gehoor dankt ze beslist aan hem. „Daarvoor heeft hij zeker de basis gelegd, met zijn albums, shows en de manier waarop hij met noten speelt bij solo’s. Net als hij hoor ik altijd harmonieën in mijn hoofd. Ook stak ik veel op in koren en zanggroepen.”

Net als haar vader noemt ze zingen een „intense, spirituele ervaring”. „Als ik zing, op het podium ben ik het meest aanwezig. Ik ben natuurlijk de doorsnee millennial die opgesloten zit in haar hoofd. Door te zingen kom ik daaruit, het brengt me terug. Ik vind het een spirituele ervaring als het publiek met je meegaat. Die energie… je kunt er echt een high door voelen, het zoemt nog lang na.”

Dat BBC-dj Gilles Peterson ‘No Time to Lose’ van haar eerste EP Finding Foundations: Vol. I op een van zijn Brownswood Bubblers compilaties plaatste was een vliegende start. Muzieksite Pitchfork beschreef in de recensie na haar tweede EP (Vol. II), hoe McFerrin „a capella weer cool maakte”.

In november komt haar nieuwe EP, You +I, uit; een introspectief zestal songs over relaties, „met onszelf, met de maatschappij”. De meeste nummers erop zijn geproduceerd door broer Taylor. Over waarom ze enkel EP’s uitbrengt is ze duidelijk. „Ik denk dat de aandachtsspanne van mensen niet genoeg meer is voor hele albums. Als een artieste die zelf haar muziek uitbrengt wil ik zeker weten dat ik potentieel genoeg liefhebbers bereik. Korter is dus beter.”