Brieven

Brieven

Wie weleens heeft aangebeld bij buren die een te luidruchtig feestje geven, weet dat het lawaai niet direct mindert. Als ze de bel niet horen bons je op de deur. Krijg je de verantwoordelijke te spreken, dan heeft diegene niet veel oren naar je argumenten. Je wacht met het inschakelen van gezag tot echt niets meer helpt. Gezagsdragers kunnen dreigen met maatregelen. Vaak blijven de feestdronken koppen dan nog traag van begrip. Het economische feestje dat wij vieren, maakt te veel lawaai. Er wordt nog volop gezongen, geschranst en gedanst terwijl er eigenlijk geen reden meer voor is. De rechter klopt namens het klimaat op de deur en zegt dat het zachter moet. Wetenschappers en klokkenluiders moesten lang wachten tot bestuurders hen hoorden. Het duurde ook lang voordat het kabinet zich roerde. De eindverantwoordelijke had ‘een zeker begrip’ voor de situatie. Maar om het feestje nou meteen te beëindigen? Het beeld van het feest schoot me te binnen toen ik in het hoofdredactioneel commentaar vernam hoe Rutte reageerde op het stikstofoordeel van de rechter (Kabinet te vrijblijvend over aanpak van stikstofprobleem, 7/10). De overheid is verantwoordelijk voor een gezond leefklimaat. Daarom moet de uitstoot van stikstof drastisch worden gereduceerd. Niet omdat anders allerhande projecten stoppen.