Opinie

Wegslepen

Marcel van Roosmalen

Een vriend uit de journalistiek belde, ik sjokte op dat moment met twee onwillige dochters door het centrumpje van Wormer. Naar de Vomar was de bedoeling, maar het was nog maar de vraag of we daar ooit zouden aankomen. De oudste (4) had zich ter hoogte van de glasbak bij de apotheek op de grond laten vallen. Niet vooruit of achteruit te krijgen, alsof ze zat vastgelijmd.

„Hoe gaat het?” vroeg mijn vriend, die ik al lang niet gesproken had.

„Gaat wel”, zei ik, „mijn kinderen liggen op straat”, want de jongste (2) was er inmiddels ook bij gaan liggen.

Het was een schitterend bruggetje naar zijn wereld.

Zijn stem zwol aan van de trots.

„Nou, het nieuws lag hier gisteren ook op straat, zeg...”

Daarna een heel verhaal over zijn zoon van 15 die vanwege zijn idealen van straat was gesleept ter hoogte van het Rijksmuseum.

Ik moest denken aan hoogleraar Leo Lucassen, bekend van de opiniepagina van deze krant, die maandag twitterde: „Zie net oudste dochter weggesleept worden door de politie bij de Extinction Rebellion. Goede sfeer. Well done Emma!”

Was dit het nieuwste statussymbool?

Hoorde het openlijk ventileren van de juiste mening voortaan in het rijtje ‘zwemdiploma – schooldiploma – afstuderen – eerste baan’?

Fijn voor Emma dat ze er hetzelfde over denkt als de papa met profileringsdrang.

Mijn vriend uit de journalistiek had zijn zoon gefotografeerd tijdens de actie. Ik stelde me hem voor.

Trots aan de kant van de weg, fototoestel in de aanslag.

Zoals hij ook ooit aan de kant van de sloot stond toen we samen naar Friesland waren gestuurd om verslag te doen van de laatste Elfstedentocht. De opwarming van de aarde was toen nog ver weg, hij gooide het afval na een maaltijd onderweg bij McDonald’s nog gewoon naast de vuilnisbak, maar nu maakte hij zich met terugwerkende kracht via zijn kind toch druk over de aarde.

Ik: „Denk je dat het genetisch is, dat hij dat idealisme van jou heeft?”

Hij: „En hoe is het met jouw kinderen?”

Het was goed dat hij het vroeg, ik keek naar mijn dochters. De jongste (2) probeerde de oudste inmiddels aan een voetje vooruit te slepen. Het lukte niet, natuurlijk lukte het niet, we gingen die Vomar helemaal nooit bereiken.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.