Realitysoap

leert expats Nederlands. Afl. 7

Als ik mag kiezen dan gaat de volgende realitysoap over een groep die opgesloten zit in een leslokaal aan een mooie gracht tot ze Nederlands heeft geleerd. De beloning voor deze groep studenten als ze het Staatsexamen Nederlands halen is dat ze niet terug hoeven naar hun door werkeloosheid geteisterde of door Brexit bedreigde land. Alles hangt dus af van hun vermogen om binnen een paar maanden een nieuwe taal te leren. Niet of ze de mondigste in het Big Brother-huis zijn of de overspeligste op een eiland. Rondkijkend in mijn nieuwe groep, probeer ik in te schatten wie het zal gaan lukken. En met hoeveel moeite.

De namenlijst voorlezen geeft me altijd het gevoel bij de rekrutering van Asterix en Obelix voor het vreemdelingenlegioen te zijn:

„Leonidas Galatsanos, Nikos Konstantopoulos.” Dat zijn de Grieken. Leonidas kun je zo in marmer uitbeitelen. Ik kan nu wel doen of het niet zo is, maar de lange atletische figuur, de Griekse neus, de grote ogen: wit schminken en in het Leids Oudheidkundig Museum zetten. Nikos is de oude filosoof-versie: ook lang maar breder in de schouders, een hoog voorhoofd en ernstige frons. Waarschijnlijk zouden ze bij Endemol niet mogen meedoen omdat ze te voorspelbaar zijn. De Italianen zouden om dezelfde reden de selectie niet doorkomen.

„Ciro de Toma, Amadeo Ottavo”, lees ik voor. En achtereenvolgens steken een Napolitaanse zeerover en een Toscaans fotomodel hun hand op.

„Shigeru Tanaka.” De Japanse man maakt een kleine buiging.

„Angel Santos.” De Filippijnse vrouw nijgt haar hoofd even. Naast haar frêle verschijning lijkt haar ronde Poolse buurvrouw iemand uit een compleet ander sprookje. Die roept luid en vrolijk „Ja!” als ik probeer zonder haperen voor te lezen: „Anna ŚWirszczyńska.” De twee rondgeschouderde mannen naast haar vullen het Oostblok aan: „Kristofer Adonov? Osman Hikmet?” Als ik dan nog een Schot heb die een ravenzwarte lok combineert met blauwe ogen: Angus Macdonald, en een Engelse met scherp gesneden wenkbrauwen en een even scherpe blik, Emma Taylor, dan geloof ik het zelf niet meer.

Maar ik mag nog de namen voorlezen van Carmen de Callasanç Serra i Rafols uit Catalonië en Isabel de Fatima de Bivar Velho di Costa uit Portugal. Deze twee gedichten zijn opgedragen aan twee vrouwen, de eerste een woest mooie kleine vrouw met zwart haar en olijfkleurige huid, de ander een lange, tengere blonde vrouw. Soms krijg je je stereotype, soms niet.

Ik kijk de groep mensen rond die gespannen klaar zit. Het belooft weer een spannend seizoen te worden.

Vanwege de privacy zijn herkenbare details aangepast