Recensie

Recensie Film

‘Nina Wu’: #MeToo-film in de stijl van David Lynch

Drama Actrice Wu Ke-xi vemengde eigen ervaringen in de filmwereld met Harvey Weinstein in een lynchiaans scenario over internalisering van seksueel misbruik.

Nina (Wu Ke-xi) dwaalt door een nachtmerrieachtige wereld tussen film en werkelijkheid in ‘Nina Wu’.
Nina (Wu Ke-xi) dwaalt door een nachtmerrieachtige wereld tussen film en werkelijkheid in ‘Nina Wu’.

Later, als de Verenigde Staten zo ver zijn om hun eerste post-#MeToo-films te maken waarin de filmindustrie niet alleen via documentaire, maar ook via fictie op het seksueel grensoverschrijdend gedrag in eigen kringen reflecteert, dan zal Nina Wu als de ‘godmother’ van een nieuw genre worden beschouwd. Des te meer reden om deze Taiwanese film direct te gaan zien.

Nina Wu is het idee van actrice Wu Ke-xi, die het licht lynchiaanse scenario baseerde op haar eigen ervaringen en verhalen over het seksueel misbruik door producent Harvey Weinstein. De film ging in première op het filmfestival van Cannes en oogstte daar zowel lof als onbegrip. Behandelt de film vrouwen met het respect dat ze verdienen? Of draagt hij bij aan het in stand houden van vrouwenhaat?

De surrealistische stijl van de film maakt het beantwoorden van die vraag niet makkelijk, maar wel ondubbelzinnig. Wat Nina Wu laat zien is hoe het internaliseren van seksisme werkt, zoals bijvoorbeeld ook tv-serie The Handmaid’s Tale dat doet. Als er maar genoeg op je wordt ingepraat, en als er geen andere keuzes zijn, ga je vanzelf geloven dat naaktscènes en verkrachtingen ‘erbij horen’. Nina dwaalt door een nachtmerrieachtige wereld waarin de grens tussen film en werkelijkheid steeds meer vervaagt. En zo kaart de film op inventieve en verontrustende wijze het ‘fictieve karakter’ aan van die vastgeroeste ideeën over het functioneren van de filmwereld.