Marieke was ’n aparte

Fotograaf en auteur maken ‘opnieuw’ een foto en belichten de tijd ertussen.

Kunsthistorica Marieke van Giersbergen (74) zat in de zomer van 1958 op de plaats achter het ouderlijk huis aan de Breukelsestraat 78 in Boxtel.

„Het was een fijn huis. Wij woonden er met een gezin van zeven kinderen, net twee jaar. Als je de overleden kinderen meetelt, was ik de elfde. Mijn vader was op zijn tiende wees geworden. Hij ging bij een oudere zus wonen, in een boerderij op de Kalksheuvel in Boxtel. De boerenfamilie had land. Na zijn trouwen in 1929 bouwde vader, metselaar, daar eigenhandig een huis, met de belofte dat hij er eeuwig mocht wonen. Mijn moeder heeft dertien kinderen voldragen, vijf stierven kort na de geboorte. Het waren resuskinderen: baby’s die ziek werden door een verkeerde combinatie van de resusbloedgroep van mijn ouders. Ook ik moest na mijn geboorte, januari 1945, snel naar het ziekenhuis in Eindhoven voor een bloedtransfusie. De oorlog was in zuidelijk Nederland al voorbij, maar de V2-bommen vlogen nog over. Als ik gezond was, dan zou mijn moeder mij in het blauw kleden. Dat gebeurde ook gelukkig. Op mijn tiende werd ons huis op de Kalksheuvel ondanks de eerdere belofte verkocht. We moesten vertrekken en belandden uiteindelijk in de Breukelsestraat. Ik wist al jong dat ik Boxtel wilde verlaten. Ik vervulde mijn rol in het katholieke gezin met gezonde tegenzin. In de jaren zestig ging ik naar Amsterdam, trouwde een kunstenaar, om uiteindelijk na een scheiding pas op mijn 31ste kunstgeschiedenis te gaan studeren. Die Marieke van ons is ’n aparte, zei mijn moeder weleens. Deze foto bevestigt dat, ook omdat ik mij er niets van herinner. Een paar jaar geleden vond mijn oudste zus deze: een prinsesje op een puinhoop. Vader was net weer aan het verbouwen. En mijn oudste zus naaide altijd de mooiste kleren.”

Zelf in Opnieuw? Mail naar: opnieuweenfoto@gmail.com. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ wordt gemaakt.