Recensie

Recensie Film

Laveren tussen stadsmilieus

Coming-of-age Muzikaal wonderkind Sam tuft dagelijks door vele werelden: de islamitische van zijn vader, de culturele van zijn school, de criminele van zijn broer. Een mooie, melancholieke film.

Sam (Shahine El-Hamus, links) laveert op zijn scooter tussen veel verschillende werelden in ‘De belofte van Pisa’.
Sam (Shahine El-Hamus, links) laveert op zijn scooter tussen veel verschillende werelden in ‘De belofte van Pisa’. Foto Diederick Bulstra Photography

Eenentwintig was schrijver Mano Bouzamour in 2013 toen hij zijn ervaringen als straatschoffie uit de Amsterdamse Pijp boekstaafde in De belofte van Pisa, het boek dat een generatie beschreef zoals ooit Gimmick of Phileine zegt sorry . Je kunt het niet helpen: bij het zien van de film die er nu van zijn bestseller is gemaakt, vraag je je af hoe het zou zijn als die film van de hand van een jongvolwassen regisseur was geweest. Niet dat het trio van regisseur Norbert ter Hall, scenarist Robert Alberdink Thijm en cameraman Richard Van Oosterhout geen puik werk heeft afgeleverd.

Het drietal was eerder verantwoordelijk voor de flair en vaart van drie seizoenen A’dam – E.V.A. en die caleidoscopische stijl passen ze nu toe op de belevenissen van het muzikale wonderkind Sam, dat elke dag het IJ oversteekt om naar school te gaan op een sjiek muzieklyceum in Zuid. Het IJ is een meer dan fotogenieke locatie, het is de scheidslijn tussen de vele werelden die Sam in deze roadmovie per scooter dagelijks overbrugt: die van zijn streng islamitische vader, die van zijn muziekleraar die gelooft dat Bach God is, die van zijn criminele broer, die van zijn welgestelde klasgenootjes.

Lees ook: een nieuwe generatie Marokkaanse acteurs doorbreekt het gebrek aan diversiteit in Nederlandse films

Met name in hun huizen, kunstcollecties en zwembaden voelt de film zich visueel thuis. Daar legt de zon een gouden patina over het leven. Daar is elke kus een eerste. En klinkt elk muziekstuk even orgastisch als Gershwins Rhapsody in Blue, het muzikale motief van de film. Dat er iets melancholisch in deze film schuilt, anders dan bijvoorbeeld de onbezonnen energie van het vergelijkbare De libi, zij de makers vergeven. Soms stemt jong zijn al weemoedig als je nog jong bent.