Recensie

Recensie Muziek

Itzhak Perlman: virtuoos zonder kapsones

Muziekdocu ‘Itzhak’ is een aardig portret van Itzhak Perlman; een groot violist, maar bovenal een warm mens.

Itzhak Perlman: extravert en communicatief violist in de documentaire ‘Itzhak’.
Itzhak Perlman: extravert en communicatief violist in de documentaire ‘Itzhak’.

Over een gelukkig en gezegend mens valt niet zo eenvoudig een opzienbarende film te maken. De 74-jarige Israëlisch-Amerikaanse vioolvirtuoos Itzhak Perlman is zo’n gelukkig mens. Hij is al meer dan vijftig jaar gelukkig getrouwd met zijn vrouw Toby en wordt omringd door kinderen en kleinkinderen. Perlman wordt ook al decennia gevierd over de hele wereld om zijn fabelachtige viooltechniek en zijn rijke, romige, warme toon.

Perlman heeft natuurlijk ook moeilijke tijden gekend. Op zijn vierde werd hij getroffen door polio en hij kan zich sindsdien alleen nog voortbewegen op krukken of per scootmobiel. Maar hij is de laatste die zich daarover zal beklagen. Dan vertelt hij liever nog eens aan iemand dezelfde oude mop.

Af en toe breekt er een glimp door van een meer duistere kant in Alison Chernicks aardige portret Itzhak. Perlman laat zich ontvallen dat de relatie tussen zijn ouders, zijn eerste viooldocent en hijzelf als kind „een helse driehoek” was van wederzijdse verwijten. Vandaar dat Perlman – een gepassioneerd docent – zelf heel anders les geeft: met ruimte voor het kind en zonder onmenselijke prestatiedruk. Of Perlman laat zich tegenover een vriend tijdens een etentje ontvallen: „Heb jij dat ook? Dat je naarmate je ouder wordt niemand meer aardig vindt?”

Maar bij een glimp blijft het. Zoals hij zijn instrument bespeelt, zo is ook de man: humaan, extravert, communicatief, warm, zonder kapsones. Als er een gekwelde kunstenaar in Itzhak Perlman schuilt, houdt hij hem goed verborgen.