Recensie

Recensie Film

Ideeënroman van Donna Tartt wordt young adultfilm

Drama Knap dat de makers van de film ‘The Goldfinch’ een structuur vonden in Donna Tartts bestseller ‘Het puttertje’, maar meer dan de som van zijn steekwoorden is het niet.

Theo (Ansel Elgort) en zijn pleegmoeder Mrs. Barbour (Nicole Kidman) in ‘The Goldfinch’.
Theo (Ansel Elgort) en zijn pleegmoeder Mrs. Barbour (Nicole Kidman) in ‘The Goldfinch’. Foto Macall Polay

In de regie van John Crowley (Boy A, Brooklyn) wordt de complexe, kunstfilosofische avonturenroman Het puttertje van Donna Tartt teruggebracht tot een ‘young adult’-verhaal. Alles draait om de coming-of-age van hoofdpersoon Theo Decker, die als kind zijn moeder verloor bij een aanslag op het New Yorkse Metropolitan Museum of Art én Het puttertje, een schilderijtje van een distelvink van de 17de-eeuwse Nederlandse schilder Carel Fabritius. Het avontuur brengt hem van New York via Las Vegas naar Amsterdam, van kunstliefhebbers via vervalsers naar het meisje met de rode krullen dat voor hem minstens even belangrijk is als Het puttertje.

Het met een Pulitzer-prijs bekroonde (maar wisselend ontvangen) boek van Donna Tartt is in wezen onverfilmbaar: te lang van stof, te veel metafysisch toeval, te veel personages en zijlijnen. Dat Crowley en scenarist Peter Straughan (Tinker Tailor Soldier Spy) daar structuur in wisten aan te brengen is bewonderenswaardig. Of beter: ze knipten de tijdlijnen nog verder op, waardoor het verhaal betekenis krijgt als een relaas uit een uiteengevallen wereld. Het ziet er dankzij het camerawerk van Roger Deakins ook uit zoals je van een Donna Tartt verwacht: sjiek, gestileerd. Als een schilderij, maar niet eentje zo sober en mysterieus als Het puttertje, waar alles om draait.

Wat niet lukt is om de film meer te laten zijn dan de steekwoorden die het verhaal samenvatten. Het schilderijtje is alleen maar een plotmotor, geen sleutel tot vragen over hoe iets realistisch en abstract tegelijk kan zijn.