Herfstvakantie-animatie: wat leuk is voor kids én ouders

Animatiefilms De herfstvakantie brengt al jaren een golfje animatiefilms voor scholieren naar de bioscoop. Dit jaar is het aanbod goed of prima.

Shaun het schaap: Het ruimteschaap
Shaun het schaap: Het ruimteschaap

De herfstvakantie staat voor de deur, dus begint de slag om de aandacht van kinderen weer. Deze week gaan er maar liefst vijf animatiefilms uit, plus nog enkele jeugd- en sinterklaasfilms. Drie van de geanimeerde films betreffen karakters die hun amusementswaarde al bewezen hebben: Shaun het schaap, het hondje Lotte en het duo Solan & Ludwig.

Dat de maanlanding vijftig jaar geleden is, wordt expliciet gemaakt in de Noorse film Solan & Ludwig gaan naar de maan en blijft impliciet in de Aardmanfilm Shaun het schaap: Het ruimteschaap. Beide films bevatten bovendien het Strauss-intro uit Kubricks SF-klassieker 2001: A Space Odyssey.

Lotte op zoek naar de draken is voor de allerkleinsten. Het is de derde film uit Estland met het zorgzame hondje Lotte uit Uitvindersdorp, die hier met haar pasgeboren zusje Roosi een stel wetenschappers bijstaat in hun zoektocht naar het oudste volkslied van de wereld: ‘Het lied van de vuurspuwende draken’. De wereld van Lotte en Roosi is lieflijk landelijk, gejakker bestaat niet en allerlei dieren leven vreedzaam samen. De allerjongsten leren dat angst voor (in Estse klederdracht gestoken) draken ongegrond is, ruzie stom is en dat kleine avonturen in je leven aanbevelenswaardig zijn. De charmante film is licht absurdistisch: zo heeft de professor een pratende vis in zijn vestzak. Maar de film slaat iets te veel zijwegen in om de aandacht constant vast te houden.

Poppenanimatie Solan & Ludwig gaan naar de maan is ook al de derde film in een geliefde reeks. Ook goed te genieten voor ouders, vooral door allerlei politieke grappen en steekjes onder water over bloggen en selfies. Veel gaat waarschijnlijk over de hoofden van de doelgroep heen, zoals kritiek op Noors nationalisme en een Brexit-grapje, maar kinderen zien desalniettemin een spannend avontuur met interessante personages. Het contrast tussen de stoere en onverschrokken vogel Solan en de angstige en pessimistische egel Ludwig kan niet groter zijn, toch zijn het overtuigende vrienden. Sommige humor is wat flauw – de raket heet LaPollo – maar via Ludwig smokkelt regisseur Sivertsen kritiek op de exploitatiedrift van de mensheid binnen. Zo zegt Ludwig: „Waarom laten ze de maan niet gewoon met rust?”

Na het een jaar geleden uitgebrachte Smallfoot is Everest: de jonge yeti (originele titel: Abominable) de tweede animatiefilm in korte tijd over de mythische yeti, de verschrikkelijke sneeuwman. Hier ontsnapt een yeti uit het wetenschappelijke instituut in Shanghai waar hij gevangen zit. Hij wordt opgejaagd maar samen met het Chinese meisje Yi onderneemt hij een tocht vol gevaren terug naar huis, naar de Mount Everest. Daarbij worden ze geholpen door twee vrienden van Yi en achterna gezeten door kwaadwillenden. Met een beetje magie en het betoverende vioolspel van Yi beoogt deze DreamWorks-film, een coproductie met een Chinese studio, zowel een oosters als westers publiek te bekoren. Daarin slaagt hij grotendeels, al is het soms iets te zoetsappig en hamert Abominable zijn boodschap over het belang van familie, zoals in zoveel animatiefilms, er wel heel erg in.

Niets van dat alles bij de beste en amusantste film voor kinderen én ouders. In Shaun het schaap: Het ruimteschaap (de originele titel is leuker: A Shaun the Sheep Movie: Farmageddon) draait het voor de verandering niet om familie maar om vriendschap tussen mens en alien. Door de gortdroge Britse humor en de schelmachtige hoofdfiguren wordt het nergens zoetsappig.

Net als Abominable is de verhaallijn puur E.T.: het ondeugende schaap Shaun helpt de op aarde terechtgekomen Lu-La haar weg naar huis te vinden. Ondertussen worden ze achtervolgd door een kwaadaardige overheidsdienaar en de achterdochtige schaapshond Bitzer. Daarnaast is de subplot over de boer van Mossy Bottom Farm die een slaatje probeert te slaan uit de gekte rond de alienlanding erg geestig.

Door het gebruik van een aantal popliedjes is deze briljante stop-motionfilm net geen meesterwerk. Ook hier verwijzingen die alleen door ouders opgepikt zullen worden, onder (veel) meer naar E.T., Close Encounters of the Third Kind, Signs en 2001. Zo vliegt er een sneetje toast door de lucht als de monoliet in 2001. Met als extra pluspunt dat de met veel visuele grapjes doorspekte film geen dialogen kent, alleen maar geblaat, gegrom, geblaf en gekir.