Recensie

Recensie Theater

Alex Klaasen excelleert in meest persoonlijke show over écht uit de kast komen

Theater In het vervolg op het succesvolle Showponies gaat Alex Klaasen nog een stapje verder. Het is zijn meest persoonlijke show die maar over één ding gaat.

In ‘Showponies 2’ laat Alex Klaasen zien hoe het is om diepe eenzaamheid te kennen omdat je niet zo bent als iedereen.
In ‘Showponies 2’ laat Alex Klaasen zien hoe het is om diepe eenzaamheid te kennen omdat je niet zo bent als iedereen. Foto Tom Sebus

Hij wil nog één keer uit de kast komen, gewoon omdat hij er toen – hij was achttien – niet echt van kon genieten. Alex Klaasen valt in zijn avondvullende revue met de deur in huis, alhoewel meteen duidelijk is dat er maar bitter weinig te genieten valt van uit de kast komen. Je wordt namelijk permanent om de oren geslagen met vooroordelen en je daar tegen verzetten heeft geen zin. Het is misschien nog wel erger dan in de kast zitten want „daar was het veilig en nu mag opeens iedereen wat van je vinden”. En dus word je een ‘showpony’, iemand die doet wat men verwacht, omdat men ’m dan het leukst vindt. Klaasens geschiedenis in een notendop.

Lees ook de recensie van de eerste ‘Showponies’: Alex Klaasens verkleedfeestje is ook een gevoelig zelfportret

Showponies 2 is zijn meest persoonlijke show, omdat hij doet wat-ie moet doen, zoiets noemen ze innerlijke noodzaak. In afwisselend frivole zang- en dansnummers en ernstige liedjes en scènes, in alle opzichten gesteund door een ijzersterk tableau de la troupe, laat hij zien hoe het is om diepe eenzaamheid te kennen omdat je niet zo bent als iedereen. Lees: als hetero’s. En hoe je daarin je weg moet vinden. En hoe je ziet dat zelfhaat en schaamte een fake figuur van je maken. En hoe je uiteindelijk zo ver durft te gaan een avondvullend theaterprogramma te besteden aan één thema: uit de kast komen, écht uit de kast komen.

Klaasen doet dat in een vorm die hem zit als gegoten, die van zang, dans en een heleboel spektakel. Goed geënsceneerd spektakel, alles loopt soepel, de muzikale arrangementen prikkelen, er is geen detail over het hoofd gezien. Het opent met een verstild, poëtisch beeld van een draaimolen, maar daarna buitelen in hoog tempo de meest bizarre scènes over elkaar heen. Over een Twentse schooljuf die overloopt van vastgeroeste beelden over homoseksualiteit, een volkszanger van het type Jan Smit die ‘het’ niet durft te zeggen, een nieuw LHBTI-alfabet, een aanvulling op het Barbie en Ken-assortiment met Wheely (in rolstoel) en Downie (met een verstandelijke uitdaging) en twee Delfts blauwe vaasjes waarvan er één pot blijkt te zijn.

Ontroerend is de scène waarin hij zijn moeder vanaf de voorbank van de auto het verhaal van het uit de kast komen van haar zoon laat vertellen. Hilarisch is de draak van een musical over het leven van Alex Klaasen zelf en het Songfestival-achtige lied over ‘acceptatie’ (‘la la la van je regenboog’) dat het onderwerp weer tot een prettige lichtheid brengt. Even later moet ook Jezus Christus, vlak voor hij aan het kruis genageld wordt, eraan geloven: hij krijgt zijn eigen kastscène. Als Klaasen ten slotte de brief voorleest die zijn vader een paar dagen na zijn coming out schreef, is het muisstil en het verhaal compleet. We kunnen alleen maar hopen dat Showponies 2 verplichte kost wordt voor de bovenbouw in het basisonderwijs.