Recensie

Recensie Theater

‘The Book of Mormon’-musical is vooral hilarisch

Musical Bekroond met Tony en Grammy Awards, staat hitmusical The Book of Mormon nu in Theater Carré. Het is een brutale productie van de makers van South Park, die strak wordt uitgevoerd.

Voor de deur van Theater Carré staat een aantal jongens in keurige, witte overhemden. Ze drukken het publiek, dat uit de schouwburg stroomt, flyers in handen. ‘Introductie tot het boek van Mormon’ staat op de voorkant. Een surrealistische ervaring, als je net de musical The Book of Mormon hebt gezien. Deze Broadway-hit uit 2011 trapt in Carré zijn Europees tournee af – Engelstalig en zonder boventiteling. Acteurs Kevin Clay en Conner Peirson spelen, net als in Amerika, de hoofdrollen.

De musical over twee mormoonse jongens die op zendingsmissie naar Afrika gaan, werd geschreven door Trey Parker en Matt Stone, de mannen achter animatieserie South Park, en Robert Lopez, schrijver van onder meer de liedteksten voor Disney-film Frozen. Casey Nicholaw (o.a. Aladdin) tekende voor de regie en choreografie.

Het resultaat is een parodie, waarin het mormoonse geloof – en religie in bredere zin – stevig op de hak wordt genomen. Tekstueel steekt de musical erg goed in elkaar, ensemblescènes worden super strak uitgevoerd, net als de zang en muziek. Qua stem valt – naast Clay en Peirson – Nicole-Lily Baisden op als Nabulungi.

Wie ooit South Park heeft gezien, weet dat Parker en Stone de grenzen opzoeken en meesters zijn in het creëren van bizarre situaties. Dat is in The Book of Mormon niet anders: de mormonen staan oog in oog met een oorlogsmisdadiger, de seksuele spanning spat van een doopscène en in een nachtmerrie dansen Hitler en Dzjengis Khan mee in een uitbundige choreografie.

Lees ook: ‘The Book of Mormon’ is een bijtende satire over geloof (en veel meer)

Als de zendelingen in Oeganda belanden, blijken ze de zoveelste missionarissen en de bevolking is, te midden van oorlogsgeweld en aids, weinig onder de indruk van welke God dan ook. Gemengd met een cultuurclash leidt dit tot een wild plot, waaruit je terloops nog iets over de kracht van grote verhalen (fictief of niet) kan afleiden, maar dat toch vooral hilarisch is.