Broodje-kip-verhaal

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: de kipsandwich verenigt een continent.
Illustratie Eliane Gerrits

Er is deze zomer veel gebeurd. De Amazone stond in brand, Brexit verscheurde Engeland en president Trump werd aangeklaagd. Het zou dus zomaar kunnen dat u de Grote Broodjekipoorlog van 2019 heeft gemist. Zeker, een buitenstaander zou kunnen denken: waar gáát het over? Een stuk gepaneerde en gefrituurde kip op een broodje met wat zuur. Maar pas op. Voor de Amerikaan, zeker die uit het Zuiden, gaat hier een wereld achter schuil. Fried chicken is hét comfort food. Het is balsem voor de ziel.

Het begon op 12 augustus. Toen lanceerde de fastfoodketen Popeyes een nieuwe kipsandwich. Op zich geen groot nieuws. Maar het broodje bleek een doorslaand succes en sociale media draaiden door. Dit broodje was de redding van Amerika. Eindelijk vond men elkaar. Links en rechts, zwart en wit, rijk en arm, iedereen hield van deze kipsandwich. Alles was goed aan deze culinaire creatie. De kip was ideaal gebakken, het krokante laagje had een crunch in iedere hap, de glanzende brioche smolt in je mond en de stukjes augurk waren hemels. En het bestond ook nog in een ‘klassieke’ en een pittige variant, allebei perfect. Wat wil je nog meer?

Er verschenen geleerde stukken die de sandwich cultuurhistorisch deconstrueerden. Het broodje kip bracht de verschillende stromingen van de Amerikaanse samenleving bijeen. Het was een substituut voor religie. Al dit enthousiasme was een beetje te veel voor de grote concurrent Chick-fil-A, de keten die tot dan toe het monopolie op broodjes gefrituurde kip had. Via Twitter stuurde het een bericht dat de klanten eraan herinnerde dat zij het origineel waren. Hun broodje was „liefde”.

Deze verraderlijke sluipmoord kon Popeyes niet over zijn kant laten gaan. De marketingafdeling beraadde zich op de tegenaanval. Na wat gepieker stuurden ze het perfecte antwoord. Het waren slechts een paar woorden, maar ze waren even goed getroffen als het broodje zelf: „... y’all good?”

Deze uitdrukking is moeilijk te vertalen. Iets als: „… gaat het een beetje?” Het treft die heerlijke zuidelijke, gemoedelijke toon. Eenvoudig en doeltreffend, met een krokante kwinkslag. Precies de combinatie die iedereen met het succesbroodje associeerde. Deze Twitter-barrage bleek het beslissende schot van de befaamde slag van 19 augustus, briljant gewonnen door Popeyes. Zoals men zegt, the rest is history. Er ontstond een stormloop op de broodjes van Popeyes. Iedereen moest en zou het proeven. Medewerkers raakten overspannen. Klanten gingen met elkaar in gevecht. Zelfs ik, totaal geen fan van gefrituurde kip, was nieuwsgierig geworden. En daar stond ik dan, in de lokale mall, voor de Popeyes. Wat bleek? Geen rij! Maar ook geen broodjes. Een bordje meldde dat het er pas over een maand weer zou zijn.

Popeyes had een pyrrusoverwinning behaald. Restaurants konden de vraag niet aan. Er bleken niet genoeg kippen in Amerika om de honger naar dit broodje te stillen.

Zo eindigde deze episode van ‘de kippen van augustus’ toch in een nederlaag. Maar even, héél even, was Amerika verenigd.

Reacties naar pdejong@ias.edu