Recensie

Recensie Muziek

Emma Ruth Rundle laat wolkenkrabbers instorten

In de breekbare ballades en trage marsen van Emma Ruth Rundle is de dood nooit ver weg. In het Paard toverde ze met een strijkstok een donderstorm uit haar gitaar.

Foto VALENTIN FLAURAUD / EPA

Het zou zo een metalband kunnen zijn. Onder een zwarte backdrop met cryptisch logo (naakte vrouw, buigend paard, ouderwetse weegschaal) staan vier muzikanten, allemaal in het zwart, zowat in het donker. Bij de bassist is onduidelijk waar zijn lange haar eindigt en zijn immense baard begint. Ook de frontvrouw houdt zich schuil achter haar haren. Uit haar gitaar laat ze diep gegrom galmen.

En toch is dit geen metal. Emma Ruth Rundle is namelijk een singer-songwriter, zij het eentje die nogal zwaar op de hand is en graag de duisternis opzoekt. De zangeres uit Louisville, Kentucky maakt een soort gothic folk waarin de dood nooit ver weg is en het leven niet al te gemakkelijk – zeker niet ,,with a mouth full of Xanax and a handful of time”, zoals ze treurt in ‘Dead Set Eyes’.

Haar stem is rauw, dwingend en breekbaar tegelijk, zonder theatraal te worden. In bijna tien jaar bouwde Rundle een veelzijdig oeuvre op vol troostende ballades, trage marsen en instrumentale soundscapes waarin gitaren loeien als misthoorns. Dat ze omarmd wordt door de liefhebbers van de zwaardere muziek blijkt uit het feit dat ze volgend voorjaar bij het Tilburgse decibellenfestijn Roadburn mag optreden als curator. Ze had de evil twin van Kate Bush kunnen zijn, die weigert te geloven in sprookjes omdat ze nu eenmaal wordt geteisterd door nachtmerries.

Maar als de laatste echo’s uit ‘Dark Horses’ wegsterven, wordt het zelfs Rundle te gortig. „Sorry hoor”, vraagt ze, „maar mogen we alsjeblieft wat meer licht op het podium?” Dat ook de lichtman de duisternis niet kan verdrijven, blijkt als ze in ‘Light Song’ met een strijkstok een beangstigende donderstorm uit haar gitaar tovert.

Het beste nummer speelt ze zonder haar band. Voor de toegift keert ze alleen terug voor een verpletterend versie van het requiem ‘Real Big Sky’. Als haar duim voorzichtig over de snaren glijdt, is het een aangrijpend tokkeltje. Maar als ze haar nagels over het metaal laat raspen, klinkt dat alsof er wolkenkrabbers instorten.