De bijzondere prestatie van Sifan Hassan leidt tot bewondering en discussie

WK atletiek De wereldtitels van Sifan Hassan op de 10 kilometer en 1.500 meter zijn een niet eerder vertoonde combinatie in de geschiedenis van de WK atletiek. Dat leidt tot bewondering en discussie.

Sifan Hassan na haar gouden race op de 1.500 meter bij het WK atletiek in Doha.
Sifan Hassan na haar gouden race op de 1.500 meter bij het WK atletiek in Doha. Foto Antonin Thuillier/AFP

Voor elke camera, in elke microfoon fulmineert Sifan Hassan zaterdagavond haar woede. Hoe durven de media haar twee wereldtitels in Doha te linken aan doping? How dare you? Weten jullie dan niet dat ik al vanaf 2014 topprestaties lever, titels win en snelle tijden loop, is haar felle verweer. Hassans boodschap: ik kom niet uit de lucht vallen.

Verdwenen was haar timide houding, haar zalvende taal nadat ze in het Khalifastadion van Doha oppermachtig de wereldtitel op de 1.500 meter had veroverd. Wát een overmacht, wát een tijd – met 3.51,95 minuten een Nederlands record en slechts één seconde boven het wereldrecord – maar vooral wát ongewoon in combinatie met haar wereldtitel op de 10.000 meter eerder die week. Nooit vertoond in de geschiedenis van de WK atletiek.

Lees ook: Het streven naar perfectie vertroebelde het oordeel van atletiekcoach Alberto Salazar

Hassan zocht zaterdag de aanval, op de baan en in de catacomben waar de piranha’s van de media haar opwachtten. Bij elke suggestie van doping spuwden haar ogen vuur en verweerde ze zich in felle bewoordingen. Haar trainer Alberto Salazar mag dan sinds vorige week geschorst zijn wegens overtreding van de dopingregels, zij is schoon en nooit door hem tot gebruik van verboden middelen verleid. Salazar is niet haar dealer, maar haar trainer. En een heel goede ook.

Dat mag zo zijn, maar is Hassan op haar bruine ogen te geloven? Verdient zij het voordeel van de twijfel? Wel op formele gronden, want Hassan is nooit positief getest en nooit gelinkt aan onoorbare praktijken. Maar de vraag die zich sinds haar vertrek naar het Nike Oregon Project voortdurend opdringt: waarom koos ze voor Salazar, de Amerikaanse trainer van Cubaanse komaf met een bedenkelijke reputatie tegen wie op dat moment al een onderzoek liep van het Amerikaanse antidopingagentschap USADA?

Keus voor Salazar

Een vraag die niet alleen journalisten stellen, maar ook collega-atleten, onder wie marathonloper Michel Butter. Op Twitter schreef hij: ‘Ongekende prestatie van Sifan, met vechtlust gevoed door boosheid. Boos op de mensen die haar niet vertrouwen. Maar Sifan moet niet boos zijn op de wereld. Sifan moet boos zijn op haar coach. Hem bij de strot pakken en vragen: waarom? Dat is vechtlust voor een schone sport.’

De column van Carolina Trujillo over Sifan Hassan: Buitenbenen

Ter verklaring van de keus voor Salazar na de voor haar teleurstellend verlopen Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro, komt Hassan nooit verder dan sportieve overwegingen. Hoe goed haar ontdekker Honoré Hoedt ook was, hij was een parttime coach. Dat strookte niet met haar ongebreidelde ambities. Hassan zocht een fulltime coach, die ze via Jos Hermens, directeur van haar managementbureau Global Sports Communications, vond in Salazar.

De faciliteiten aan de Amerikaanse westkust: ideaal. De geur in Beaverton, waar Salazars door Nike gesponsorde trainingscentrum is gevestigd: onfris. Het was drie jaar terug al bekend dat Salazars aanpak vragen opriep, vragen die betrekking hadden op zijn zoektocht naar de grenzen van medicinale begeleiding. Er gingen verhalen rond dat Salazar die grenzen zou overschrijden. USADA was daarover indertijd al getipt door klokkenluiders zoals de vertrokken assistent-coach Steven Magness en de atlete Kara Goucher. Die twee konden hun samenwerking met Salazar, zeiden ze, niet langer moreel verantwoorden.

Van die gewetensbezwaren hebben Hassan en haar management geen last. Of zoals haar vaste begeleider Sander Ogink van Global Sports Communications in Doha zegt: „Ik ben ervan overtuigd dat Sifan schoon is, daarvoor ken ik haar lang genoeg. Ik vertrouw haar. Sifan wordt sinds haar keus voor Salazar scherp in de gaten gehouden, dat wisten we. We wisten ook dat haar keus vroeg of laat vragen zou oproepen. We waren erop voorbereid.”

En dan? Niks. Hassan blijft zich verweren tegen alle insinuaties en Ogink blijft in haar geloven zolang niets van malversaties is gebleken. De buitenwereld moet haar ook maar op haar woord geloven. Zo niet, jammer.

Ogink hoopt op nuance in de berichtgeving, maar zal geen moeite doen een negatief beeld bij te stellen. Onbegonnen werk, weet hij. „Onze zekerheid is dat zij medisch wordt begeleid door de Nederlandse sportarts Peter Vergouwen en ik bij mijn bezoeken aan Beaverton nooit heb vastgesteld dat er op medisch vlak enige bemoeienis is met Sifan. Ik weet vooral zeker dat het haar op trainingstechnisch vlak aan niets ontbreekt. Salazar heeft van Sifan Hassan simpelweg een betere atlete gemaakt.”