Recensie

Recensie Uit eten

Liz: we juichen nog nét niet bij ieder volgend gangetje

Foto Walter Herfst

We hadden het tevoren kunnen weten. Niet elke osteria serveert heel de dag door eten, en het maakt in dat opzicht geen verschil of je er zo’n buurtrestaurantje nou in Italië of in Rotterdam binnenloopt. Kun je in het onvolprezen Osteria Vera op de Karel Doormanstraat zo’n beetje op elk tijdstip binnenvallen voor een late lunch of een vroeg diner, in Osteria Liz op de Berkelselaan heeft de kok je op zondagmiddag daarentegen weinig meer te bieden dan een aangekleed borrelhapje en wat platbrood. Waarom dan tóch om 12.00 uur opengegaan, zou je denken. Te vroeg voor een glas wijn met weinig of niets te eten erbij. En te raar om bij een bordje gezouten amandelen, ansjovis en coppa di Parma een espressootje te laten serveren.

Tip derhalve aan Roos Tieleman, tevens eigenaresse van Brasserie Nieuw Noord op de Bergweg: maak er in Liz ook op zondagmiddag wat van. Aan het uitblijven van klandizie zal het niet hoeven liggen. Het Liskwartier is per slot van rekening het Amsterdam-Zuid van de stad, zodat de aanloop van tweeverdieners, vertegenwoordigers van de creatieve klasse en andere bakfietsgezinnen ook dan mag zijn verzekerd. Eens te meer omdat het zo’n prachtig buurtje is waar het restaurantje is gevestigd. We kennen de betekenis van het woord ‘pittoresk’ natuurlijk amper in Rotterdam, maar op het terras en de aanblik van Liz (vernoemd naar de beroemde actrice Liz Taylor en tegelijk een woorspelerige verwijzing naar de locatie) zou je dat stempeltje best kunnen drukken.

Goed, die zondagmiddag kwam er in een verder helemaal lege osteria dus helemaal niets van een Italiaanse pranzo ofwel middagmaaltijd. Op de eerstvolgende dinsdagavond dat de deur van Liz weer van het slot ging, keerden we er daarom terug. En toen, en toen! We kregen de tafel direct aan de kleine keuken, waar een Nederlandse vrouw, een Argentijn en een Italiaan samen koken. De schotels van de piatti del giorno waar we mee begonnen waren een als een schnitzel gesneden aubergine, gepaneerd en belegd met mozzarrella en tomaatjes, en de fritelle di zucchine, een courgettepannenkoekje met pesto. Die vielen ogenblikkelijk meteen zó in de smaak dat ons vierkoppige gezelschapje aansluitend maar zo ongeveer alles van de kaart liet doorkomen.

Ik noem de in een bisque van Hollandse garnalen en sambucca gegaarde risotto met groene asperges (unaniem alleen al gewaardeerd met een 9), de scholfilet met cantharellen, de parelhoenfilet gelardeerd met pancetta, de inktvis in dragondressing, en de capra e fichi: een witte pizzetta met venkelworst en truffelsalsa. Erachteraan kwamen dan nog de sabayon van het huis en een ander zuiveldessert waarvan ik in alle opwinding de naam niet heb kunnen noteren. Bij elk gerechtje dat we onder elkaar verdeelden, diende je er bovendien ook wel heel snel bij zijn om er nog wat van te kunnen meepikken. Er ging ook steeds nog nét geen gejuich op wanneer zich alweer een volgend gangetje aandiende. Hoewel we toch echt direct aan de passe zaten, zal serveerster Claire spierpijn daags erna hebben overgehouden aan al die borden die voortdurend onze kant op moesten.

De rekening die we na een uurtje of drie gepresenteerd kregen, was ernaar. Maar laat er hier dan ook onmiddellijk bij zijn gezegd dat het met de prijs-kwaliteitverhouding in Liz zonder meer wel snor zit. Met een enkele pizzetta (maximaal 12 euro) en een dito vlees- of visgerechtje (max 15) per persoon zouden we net zo enthousiast en voldaan zijn geweest. Het zal ook aan de sfeer hebben gelegen dat we zo lang bleven hangen en ook zo uitpakten. Op zondagmiddag mag er in dat opzicht nog wel wat gebeuren, op doordeweekse avonden kun je niet vroeg genoeg aan de deur staan om in Liz nog een van de veertig stoelen te bemachtigen. Het zaakje wordt dan platgelopen. En volkomen terecht.

Wim de Jong is culinair recensent.