Recensie

Recensie Theater

Erik van Muiswinkel brengt eigenzinnige ode aan Drs. P

Kleinkunst Dit jaar zou liedjesschrijver/tekstdichter Drs. P honderd zijn geworden. Erik van Muiswinkel geeft hem een net eerbetoon. Met bekende liedjes en eigen vondsten.

Erik van Muiswinkel in ‘Buigt allen mee voor Drs. P’
Erik van Muiswinkel in ‘Buigt allen mee voor Drs. P’ Foto Anne van Zantwijk

Hij zou dit jaar honderd zijn geworden, het heerschap dat zich Drs. P noemde, ware het niet dat hij vier jaar geleden de pijp aan Maarten gaf. Reden voor een mooie documentaire (onlangs op tv) en een theatraal eerbetoon door Erik van Muiswinkel.

Van Muiswinkel, groot bewonderaar van Heinz Polzer, grasduint door leven en werk van de plezierdichter – dat woord werd trouwens door de doctorandus bedacht – om tot de conclusie te komen dat hij zich verschool achter de taal, daarin zelfs opgesloten zat, slechts zelden iets van zichzelf blootgaf, hooguit tussen de regels van zijn werk. En dat terwijl zijn biografie zoveel te bieden had: geboren in een Zwitsers nest met zowel nationaal-socialistische als socialistische ouders, reisde hij als reclameschrijver de hele wereld af, zag menig bordeel van binnen, nam de trein dwars door China onder Mao en rookte onverstoorbaar zijn sigaartje. Een onmodieuze man in driedelig kostuum. Nooit een dominee, altijd een heer. Een stoute heer, dat wel.

Wat Van Muiswinkel doet, begeleid door pianist Guus van Marwijk en gitarist (én technicus!) Paul Remmelts, is geraffineerd. Hij begint met een bontmuts op en het typisch Drs. P geluid: krakerige stem, secure formuleringen in negentiende-eeuws Nederlands vol zwartgallige en ondeugende grapjes. Maar al snel onderbreekt hij zichzelf, twee uur lang Drs. P nadoen zou voor hem én het publiek te veel worden. Dus brengt hij, zonder een spoor van ijdelheid, naast veel mooie, bekende (‘De Commensaal’, ‘De Zusters Karamazov’, ‘Veerpont’) en onbekende P-liedjes eigen vondsten: een Polzer-tekst op Jacques Brel-wijze (dramatisch), zelfgebrouwen ollekebollekes, de ultieme Drs. P dichtvorm, waaronder één hyperactuele over Katja Schuurman met zeven mensen in een jacuzzi, en een weergaloze dronken Sinterklaas die naar zijn pensioen verlangt, extra geestig omdat we Van Muiswinkel ook als de Hoofdpiet kennen.

Na de pauze is er een lichte verslapping voelbaar, een woord waarmee Drs. P wel raad zou weten, maar bovenal is het een wonderschone ode aan een man die we node missen in het hedendaags gekrakeel.