Vrij zijn is...biggetjes knuffelen

Vrij Hoe breekt Nederland uit de sleur?

‘Iehhh, iehhh”, op de kraamafdeling van bezoekboerderij Beukentuin in Hoogeloon, Noord-Brabant, krijsen de opgepakte biggetjes erop los. Ze liggen in de armen van een groepje bezoekers, die de pasgeborenen uitgebreid bestuderen. De mannetjes zijn niet te onderscheiden van de vrouwtjes, in tegenstelling tot de bezoekers, die in blauwe en roze overalls zijn gestoken. „Niet te verkrampt vasthouden”, adviseert boer Arno Baijens. En: „kriebel in hun nek”. Dat helpt. De biggetjes sluiten hun ogen en beginnen zacht te trillen: een teken dat ze ontspannen zijn.

Met biggen knuffelen is populair. Er komen soms wel tweehonderd mensen naar de maandelijkse knuffelmiddag, vertelt Baijens , die samen met zijn vrouw Ghislaine de biologische boerderij met zeugen, biggen en vleesvarkens bestiert. Ze organiseren ook biggenexcursies voor groepen en romantische privéknuffeldates voor twee personen. Niet omdat ze er veel aan willen verdienen, maar vooral omdat ze kennis willen overdragen, zegt hij. „Veel mensen weten niet hoe vlees gemaakt wordt. Hoe het eraan toegaat op een biologische boerderij.”

Naast gezinnen lopen er opvallend veel vriendinnengroepen rond in de stal. Karlijn Smits (24) heeft de knuffelmiddag cadeau gegeven aan haar vriendin, zegt ze. Kortgeleden had ze met alpaca’s gewandeld maar die lieten zich moeilijk aanhalen. Vandaag verwacht ze meer contact te kunnen maken met de dieren. Gevraagd of ze vlees eet, kijkt ze een beetje betrapt. „Ik wil graag vegetariër zijn, maar ik vind spek wel lekker.” Ze kijkt naar het slapende biggetje dat met zijn kop in haar elleboog rust. „Ik denk niet aan bacon als ik dit varkentje zie.”

Baijens vindt het wel ingewikkeld, zegt hij, dat er ook veel ‘poppetjes’ langskomen die niet erg geïnteresseerd lijken in zijn verhaal

Arno Baijens luistert mee en haakt aan: „Je kan gewoon vlees eten, maar doe het dan goed. Ik zou bijvoorbeeld geen kiloknaller bij de Jumbo kopen als je wilt dat de dieren een goed leven hebben gehad.” Josse Wiering (25) eet geen vlees en wil graag weten wat zijn boerderij nu precies biologisch maakt. Horen de varkens niet veel meer ruimte te krijgen? Ze kreeg de knuffelmiddag als verjaardagscadeau omdat ze jonge dieren zo schattig vindt, maar eigenlijk wordt ze vooral verdrietig van het idee dat een deel van deze varkens naar de slacht gaat.

De andere gasten lijkt daar geen last van te hebben. Ze aaien en wiegen de biggetjes, en gaan er uitgebreid mee op de foto. Baijens vindt het wel ingewikkeld, zegt hij, dat er ook veel „poppetjes” langskomen die niet erg geïnteresseerd lijken in zijn verhaal. „Dit is wel dé manier waarop je ze kan bereiken”, zegt zijn vrouw. Zij bedient de uitgeknuffelde groepen in ontvangstruimte, waar ze taart kunnen eten of een stukje biologische worst, gemaakt van hun eigen varkens. De bezoekers hoeven er niet lang over na te denken: „Mag ik een stuk appeltaart?”