Recensie

Recensie Muziek

Shock rocker Alice Cooper is beter af zonder flauwekul-attributen

Alice Cooper sleept van alles mee om zijn optreden een horror-tintje mee te geven. Nergens voor nodig. Hij beschikt over een armvol rockklassiekers die de aandacht ruimschoots vast kunnen houden.

Alice Cooper
Alice Cooper Foto Jostijn Ligtvoet

Zou er recent nog wel eens iemand diep geschokt zijn geweest door de muziek van Alice Cooper? Het predicaat shock rocker kleeft de artiest met de zwart geschminkte ogen aan. Al zijn gedweep met wurgslangen, zombies en guillotines maakt hem eerder een vriendelijke oude circusdirecteur dan een geloofwaardig brenger van horror en doem. Des te aandoenlijker is het dat de 71-jarige rocker uit Detroit nog steeds een arsenaal aan poppen, toneelattributen en nepwapens meesleept op zijn huidige tournee Ol’ Black Eyes Is Back.

Alice Cooper heeft al die poppenkast niet meer nodig. Hij beschikt over een armvol rockklassiekers die de aandacht ruimschoots vast kunnen houden, zeker nu ze gebracht worden door een uitstekende band die zowel een New York Dolls-achtige swagger als de basisprincipes van de metal beheerst. Daartussen fladdert de heerlijk androgyne gitariste Nita Strauss, die de stoere mannen in de band een lesje speedmetalsoleren geeft. Cooper kan die muzikale armslag goed gebruiken, want zijn stem is gereduceerd tot een droge rasp waarmee hij zijn nummers eerder acteert dan zingt.

Lees ook: Alice Cooper: ‘Ik hoef niet de hele tijd Alice Cooper te zijn’

Guillotine

‘No More Mr. Nice Guy’, ‘I’m Eighteen’ en het Bon Jovi-achtige ‘Poison’ stonden garant voor classic rock van de bovenste plank. Dubieuzer werd het toen Alice Cooper in het decor van een horrorkasteel zijn vrouw Sheryl Goddard als levend attribuut opvoerde, eerst als gedoemde bruid in ‘Roses on White Lace’ en later als de gotische flamencodanseres die Coopers geflirt met dode baby’s en zijn haastig uitgevoerde executie op de guillotine moest begeleiden. Enorme levende poppen gaven ‘Dead Babies’ en ‘Teenage Frankenstein’ een entertainmentwaarde die op de Efteling thuishoorde.

Gelukkig waren daar ‘Under My Wheels’ en ‘School’s Out’ als levende herinnering aan de prima rockmuziek die Alice Cooper al vijftig jaar maakt. Het shockrocken kan hij beter overlaten aan Marilyn Manson; die heeft al die goeie liedjes niet.