Recensie

Recensie Uit eten

In de zevende hemel met heerlijke hartigheid

Uit eten Amsterdam Petra Possel recenseert elke week een restaurant in en om Amsterdam.

Foto Novi Zijlstra

Het is een beproefd recept, beroemde presentatoren trekken het vaak uit de kast: bescheidenheid veinzen over een grote prestatie. Daarmee kun je alleen maar waardering oogsten. Eetcafé Wijmpje Beukers in De Pijp in Amsterdam doet dit al tweeënhalf jaar, al was het alleen maar door zichzelf een eetcafé te noemen. Bij eetcafé denk je immers aan eenvoud, gezelligheid, een niet te strak protocol – een eetcafé kan onmogelijk pretentieus zijn. Maar ‘Wijmpje’, zoals het personeel liefkozend zegt, is een restaurant; ze hebben alles pico bello op orde, er is oog voor details en de keuken kent haar klassiekers en houdt van avontuur.

Natuurlijk, Wijmpje – vernoemd naar de Spakenburgse oma van de leermeester van de eigenaar (volgt u het nog?) – doet er alles aan om ons om de tuin te leiden: je kunt niet reserveren, er is een bar, het interieur is bruin, geen tafellinnen, de bediening is informeel, uit de boxen klinkt Abba en bij binnenkomst krijg je kraanwater en een bakje chips. Dit alles draagt bij aan een ongedwongen avond, maar het is niet vaak dat we op dit niveau eten in een (zogenaamd) eenvoudig etablissement.

Er is geen menu, je eet à la carte en kunt kiezen uit zeven voor- en vijf hoofd- en nagerechten; en in tegenstelling tot veel restaurants van nu hoef je geen bijgerechten te bestellen. Aan miezerige porties doen ze niet, het zijn gewoon mooie borden eten en dit rechtvaardigt hoofdgerechtprijzen tot 24,50 euro.

We starten met spitskool met hazelnoot, dashi en parmezaan (10,75) en langoustine met groene asperge, grapefruit, avocado en currysaus (13,75). Die spitskool is geschroeid en ligt in een plasje superhartige saus op basis van Japanse bouillon (dashi) en alsof dat niet umami genoeg is, wat parmezaanse kaas en daar dan krokante hazelnoot bij. We willen het bord aflikken, ook omdat er – dat vinden we jammer – geen lepel of stukje brood bij komt om de saus weg te werken. Datzelfde geldt voor de langoustine die ook al in zo’n heerlijke saus ligt, namelijk mild pittige en zachtromige currysaus, een topcombinatie. Daarbij komen gebakken schijfjes grapefruit, een crème van avocado en knapperige groene asperges… de contrasten brengen ons in de zevende hemel. We drinken een frisse mocktail van gemberbier, limoen, sinaasappel en munt (5,50) en een prettig strakke pinot grigio (Cantina Bolsano, Alto Adige, 6,70).

De hoofdgerechten zijn diamanthaas in rode wijnsaus met haricots verts, paddestoelen, uiencompote, roseval aardappeltjes en Hollandaise (24,50) en zeebaars met octopus, chorizo, venkel, aardappel in een rouille (24,50). Ook hier excelleert de keuken in de sauzen. De rode wijnsaus bij het rund is hartig en precies goed ingekookt, de Hollandaise vol aantrekkelijke zuren, de rouille is royaal voorzien van saffraan en chilipeper; ze doen niet aan zuinig. De diamanthaas zelf heeft de perfecte cuisson, meer rare dan medium, alleen de uiencompote heeft niet dat gekarameliseerde waar we op hoopten. De zeebaars is een tikkie te lang in de pan geweest en wat droog, maar de pittige octopus en chorizo brengen het gerecht tot grote hoogte.

We drinken een soepele pinot noir van Stepp (Pfalz, 6,75), die nadrukkelijk ‘gekoeld’ wordt aangekondigd, maar ijskoud is. Pakweg 13 graden is gewenst, koeler kan ook, de 5 graden van de koelkast is te koud. Het toetje, zelfgemaakte millefeuille met tiramisuvulling, mascarpone-ijs en gezouten karamel (8,25) doet ons verzuchten dat we eigenlijk niet meer weg willen.

De bediening, op een prettige manier intiem, heeft de sokken erin en onze borden worden van tafel gehaald als we ons bestek nog niet eens hebben neergelegd. Hoe lang mag je blijven zitten als er al hongerige gasten zitten te wachten, vragen we ons af. Om vervolgens te besluiten de avond net zo lang te maken als we zelf willen. Het overkomt ons per slot van rekening niet elke dag dat we op zo’n prettige plek zo goed eten.

Vanaf morgen is Wijmpje ook op zondag geopend. Ga maar vast aan de bar wachten op een tafel.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.