Recensie

Recensie Theater

Geestige maar oeverloze ode aan Hitchcock

‘Que Sera Sera’ geeft een interessante inkijk in het denken van ‘master of suspense’ Alfred Hitchcock. Damiaan De Schrijver en Bert Haelvoet ontregelen elkaar, het publiek én hun technicus daarbij voortdurend.

Scène uit Que Sera Sera
Scène uit Que Sera Sera

Een van Hitchcocks belangrijkste lessen: er is een groot verschil tussen surprise en suspense. Surprise is een bom die plotseling ontploft (5 seconden effect), suspense de wetenschap dat diezelfde bom over een kwartier ontploft (15 minuten effect).

In Que Sera Sera brengen Damiaan De Schrijver en Bert Haelvoet op uiterst geestige wijze een ode aan de cinema. De heren zullen eerst een klassiek „stukje toneel ten beste geven”, om vervolgens in de huid te kruipen van Alfred Hitchcock (De Schrijver), François Truffaut en Jean-Luc Godard (beiden Haelvoet). Uitgangspunt daarbij vormen diverse interviews die Hitchcock gaf aan Truffaut en Godard, waarin ze elkaars (en met name Hitchcocks) werk bevragen. Bovendien zijn er prijzen te winnen, want zoals altijd is het publiek bij een voorstelling van STAN volop deelgenoot van de toneelavond.

Lees ook: Hitchcocks lessen

Que Sera Sera geeft een interessante inkijk in het denken van een van de belangrijkste filmmakers uit de geschiedenis. De spelers ontregelen elkaar, het publiek én hun technicus daarbij voortdurend. Ze vangen aan met een knullige verdwijntrucscène annex pastiche op Rope (1948), later volgen er meer houtje-touwtje effecten – of althans pogingen daartoe. Maar tussen de vrolijke chaos door is deze theatervoorstelling vooral veel conversatie en theorie.

Onschuldig aan de oppervlakte

En precies daarin is Que Sera Sera wat uit het lood geraakt: voor de cinefiel zijn de vele theorieën, quotes en referenties weliswaar een feest der herkenning, maar voegt het theoretisch uitweiden inhoudelijk weinig toe. Voor de filmleek slaat de doorlopende informatiestroom gaandeweg murw. In zijn oeverloze karakter ontbreekt het in deze voorstelling juist aan de nodige suspense.

De Schrijver vertolkt Hitchcock met veel smaak: hij is aimabel tot het ongepaste, onschuldig aan de oppervlakte, maar terloops gevaarlijk genadeloos en seksistisch. Niettemin blijft het perspectief waaruit de makers hun onderwerp belichten vooral die van de bewonderaar. Hitchcocks boeiende ideeën over cinema worden uitgebreid behandeld, zijn discutabele karakter wordt hooguit aangestipt of afgedaan als grap.