Recensie

Recensie Theater

Jong radicaliseringsdrama ‘Age of rage’ trapt in eigen valkuilen

Jeugdtheater

In Age of rage staat een meisje centraal dat is opgepakt voor een ‘aanslag’ op een Sylvana Simons-achtige politicus. Vervolgens zien we in een reconstructie hoe het zo ver heeft kunnen komen.

In de cel probeert een agent (Belinda van der Stoep, rechts op de foto) het geradicaliseerde meisje (Frieda Barnhard) tot inkeer te laten komen.
In de cel probeert een agent (Belinda van der Stoep, rechts op de foto) het geradicaliseerde meisje (Frieda Barnhard) tot inkeer te laten komen. Foto Sanne Peper

Het perspectief van de ‘hardwerkende Nederlander’ is binnen het hedendaagse theater wat ondervertegenwoordigd. Enkele theatermakers brengen daar de laatste tijd verandering in: Het Nationale Theater volgde in De wereld volgens John een jongeman die werd vermalen door globalisering en economische ongelijkheid, en nu komt regisseur Wieke ten Cate bij De Toneelmakerij met een vergelijkbaar verhaal van klassendiscriminatie en radicalisering.

Het meisje dat in Age of rage centraal staat (Frieda Barnhard) is opgepakt vanwege een ‘aanslag’ op een Sylvana Simons-achtige politicus. In de cel wordt ze door twee agenten verhoord en zien we een reconstructie van hoe het zo ver heeft kunnen komen: een kapotgewerkte vader die door de verzorgingsstaat in de steek is gelaten, een verbitterde moeder, een broer in de criminaliteit en constante discriminatie en uitsluiting door haar docenten en klasgenoten op het gymnasium dragen allemaal bij aan de woede die zich van het meisje meester maakt.

De voorstelling is vlot gemonteerd: de verschillende mensen die een rol spelen in het leven van het meisje wisselen elkaar snel af. Gelukkig staan er tegenover alle slechte invloeden ook sympathieke stemmen: haar therapeut (Chiem Vreeken) bijvoorbeeld, die haar geduldig inzicht probeert te geven in het zelfdestructieve pad dat ze bewandelt, of de zwarte agent (Belinda van der Stoep) die haar in de cel tot inkeer probeert te laten komen.

Helaas geeft Age of rage een te eenzijdig beeld. Racisme vindt overal in de samenleving plaats, maar in deze voorstelling is het uitsluitend een probleem van de arbeidersklasse. En de zwarte politica is een pijnlijke karikatuur, eerder het spookbeeld dat door boze internetreaguurders wordt geschetst dan een genuanceerde weergave. Hoewel de voorstelling scherpe en relevante vragen stelt over uitsluiting, volgt Age of rage zelf de polariserende retoriek waarvan het hoofdpersonage in de ban raakt.