Recensie

Recensie Muziek

Overdadige show van poplegende Cher in Ziggo Dome

Pop ‘Goddess of Pop’ Cher putte uit haar meer dan vijftigjarig repertoire, voor een Las Vegas-waardig optreden in de Amsterdamse Ziggo Dome.

De Amerikaanse zangeres Cher in de Ziggo Dome voor haar ‘Here We Go Again Tour’.
De Amerikaanse zangeres Cher in de Ziggo Dome voor haar ‘Here We Go Again Tour’. Foto Paul Bergen / ANP

Overdaad is nog maar een klein woord voor het enorme showspektakel dat zangeres en actrice Cher (73) uit Las Vegas liet overvliegen, om terug te blikken op haar meer dan vijftigjarige loopbaan. De titel van de Here We Go Again Tour kan tweeledig worden opgevat. In 2005 nam ze al eens ‘definitief’ afscheid van het touren en inderdaad: daar gaan we weer. Ook wordt verwezen naar de film en soundtrack Mamma Mia! Here We Go Again met muziek van ABBA, waarmee de carrière van Cher een onverwachte nieuwe impuls krijgt.

Sinds ze in 1962 begon als hulpje in de studio bij Phil Spector maakte Cherilyn Sarkisian wel vaker een opmerkelijke comeback. Na de sixties-hits van Sonny & Cher duurde het een tijdje voordat haar solocarrière van de grond kwam. In de jaren tachtig volgde filmsucces met Mask en Moonstruck. Haar grootste hit scoorde ze pas in 1998 met ‘Believe’, het nummer dat de popindustrie veranderde door het grensverleggend gebruikt van autotune (later ook wel ‘het Cher-effect’ genoemd). Na de Farewell Tour van 2003-2005 strandde ze in Las Vegas, waar de ‘Goddess of Pop’ op haar lauweren rust met een show die behalve veel van haar hits ook de verplichte comedy-routine bevat.

Een getalenteerd stand-upper kan Cher nauwelijks genoemd worden, maar onder haar gifblauwe pruik („mijn natuurlijke haarkleur”) stak ze in Ziggo Dome een minutenlange monoloog af die haar droge humor aan haar onbewogen pokerface moest koppelen. Toen ze veertig werd voelde ze zich oud, verklaarde ze, totdat ze zich realiseerde dat de tranen die vloeiden haar op de Madonna lieten lijken, „en dan niet die blonde”.

In een decor dat achtereenvolgens oud-Romeins, Perzisch uit 1001 Nacht en als een Amerikaanse westernstad werd ingericht, begon ze met de sterkevrouwenpop van ‘Woman’s World’ en ‘Strong Enough’.

Na ‘All Or Nothing’ kwam de eerste van een lange reeks filmpjes en instrumentale intermezzo’s die als kleedpauzes dienden. Het sixties-blokje van ‘The Beat Goes On’ en ‘I Got You Babe’ bracht op het scherm Sonny Bono (1935-1998) in zwart-wit tot leven. Waren die twee niet met knallende ruzie uit elkaar gegaan? De tijd heelt kennelijk alle wonden.

‘Welcome to Burlesque’ en een ABBA-blokje met ‘Waterloo’ en een ingeleefd gezongen ‘Fernando’ pasten prima als aanleiding voor verkleedpartijen, met Cher in telkens wisselende haarkleuren en glitterkostuums.

Na de suikerballade ‘After All’ volgde het merkwaardigste Elvis-tribute ooit: eerst een filmpje over de onweerstaanbare invloed van The King op de jonge Cher en daarna haar drakerige ‘Walking in Memphis’ van Marc Cohn. Waarom niet een lied van Presley zelf gekozen? Chers eigen hit ‘Bang Bang’ kwam er bekaaid vanaf in een foeilelijke instrumentale versie, die haar de gelegenheid gaf het doorzichtige blotebillenkostuum van eind jaren tachtig aan te schieten. Stem en lichaam van de popdiva mogen aardig geconserveerd zijn; haar show miste de vaart om het mierzoete sentiment van Michael Boltons ‘I Found Someone’ als bijna-slotnummer aan te kunnen.

‘If I Could Turn Back Time’ en ‘Believe’ maakten het af, in de keurig afgepaste anderhalf uur die zo’n show in Las Vegas mag duren. Het was glad, het was voorspelbaar en toch was het mooi om de poplegende nog één keer in volle glorie te zien.