Recensie

Recensie Film

Ontroerend anti-drama in plot vol verrassingen

Drama ‘After the Wedding’ gaat over grote kwesties zoals wat familie is, wat het betekent om verweesd te zijn in het aangezicht van leven en dood en wat geld kan vernietigen.

Michelle Williams als Isabel in ‘After the Wedding’.
Michelle Williams als Isabel in ‘After the Wedding’.

After the Wedding bevat diepontroerende scènes, het erover hebben zou spoilen zijn. De film die regisseur Bart Freundlich met zijn echtgenote Julianne Moore in de hoofdrol maakte is de Amerikaanse remake van het gelijknamige Deense origineel, met een aantal details gewijzigd. Maar als één ding gelijk is gebleven, dan is het de ingenieus geconstrueerde plot die vanaf het eerste moment voor verrassingen zorgt.

Het zijn niet zomaar verrassingen zoals in een thriller, waarin de plotstructuur vaak de voornaamste attractie van de film is. After the Wedding gaat over grote kwesties zoals wat familie is, wat het betekent om verweesd te zijn in het aangezicht van leven en dood en wat geld kan goedmaken of vernietigen.

Dat wordt in de eerste minuten duidelijk als we kennis maken met de door Michelle Williams gespeelde Isabel. Zij wordt vanuit India naar New York gesommeerd om een rijke weldoenster te ontmoeten die in haar weeshuis wil investeren. Deze ‘moeder Theresa’ (Moore) staat op het punt haar succesvolle reclamebureau te verkopen. Wat op het eerste gezicht lijkt af te stevenen op een clash van twee sterke vrouwen (mannen in het origineel) gaat vanaf dat moment een heel andere kant op.

De onthullingen volgen de emotionele lijn van hun beider levens, getekend door trauma en geheimen. Misschien gaat het er niet eens om hoe die vrouwen daar met hulp van elkaar mee in het reine mee moeten komen, maar om de manier waarop de film verwijten en melodrama naar de zijlijn dirigeert.

Isabel en Theresa zijn allebei daadkrachtig in hun werk, maar in hun privéleven gewend om eerst te incasseren en dan pas te reageren. Dat geeft ruimte voor miniaturen die haast terloops tot stand komen, want Freundlich geeft zijn steractrices veel ruimte. Let bijvoorbeeld op een moeder en een dochter die samen uit een glas sinaasappellimonade drinken, en dan besluiten de grote kwesties die tussen hen spelen later nog eens uit te praten. Het is een moment van anti-drama, van acceptatie, dat in op drama gerichte films zeer zeldzaam en daarom waardevol is.