Recensie

Recensie Theater

Komedie over tv-koks van Ederveen en Wouterse vliegt alle kanten op

Recensie ‘Zin’ van Jack Wouterse en Arjan Ederveen kiest voortdurend niksige zijweggetjes. Daardoor wordt een mogelijk grotere tragiek onderuitgehaald.

Voorstelling Zin, van Jack Wouterse en Arjan Ederveen
Voorstelling Zin, van Jack Wouterse en Arjan Ederveen Foto Bowie Verschuuren

Jack Wouterse en Arjan Ederveen sluiten, na hun succesvolle voorstellingen Tocht (2009) en Walden (2016), hun tragikomische drieluik over vriendschap af met een onevenwichtige, inspiratieloze karikaturenkomedie.

Daarin presenteren twee sullige, uitgerangeerde tv-koks een low-budget middagshow, al lijken ze dat meer voor zichzelf te doen dan voor hun eventuele kijkers. Keuvelend over ditjes en datjes – terwijl ze en passant halfslachtig een maaltijd bij elkaar mimen – nemen ze hun dagelijkse beslommeringen uitgebreid onder de loep.

Een van hen is geobsedeerd door een goedkope supermarktroman. Dat lijkt aanvankelijk een onbeduidend detail, maar dan is er ineens een flashback. Ederveen en Wouterse hijsen zich in grote soepjurken en spelen het verhaal uit van een door het leven teleurgestelde schrijfster van een populaire keukenmeidenromanreeks. Samen met haar trouwe min verduurt ze haar tijd in afzondering, terugblikkend op het leven.

Maar waar in hun eerdere voorstellingen humor en tragiek steeds in dienst stonden van een universeler verhaal over eenzaamheid en ouderdom, slaan Wouterse en Ederveen ditmaal volledig door in hun onstilbare voorliefde voor flauwiteiten.

Scenario gaat alle kanten op

Ederveen schreef de tekst: zijn onzinscenario vliegt alle kanten op en wijdt oeverloos uit in niksige zijweggetjes. Daardoor blijven de personages oppervlakkig en wordt een mogelijk grotere tragiek voortdurend voortijdig onderuitgehaald.

Ederveen verliest zich in belegen woordspelingen (‘vagenistisch’, ‘dikslectisch’) en makkelijke, holle parodie. En alsof hij zelf vervolgens ook wel aanvoelde dat alle koddigheid de toeschouwer gaandeweg murw slaat, fietst hij er op de valreep nog een obligaat plotlijntje over de dood in, voor een plichtmatig stukje tragiek.

Met zijn letterlijke regie weet Gerardjan Rijnders de hiaten in de toneeltekst niet te dichten. Er zitten heus wel wat mooie vondsten in – zoals een vintage Ederveen-scène als hij vanuit het venster allerlei rare vogeltjes spot, of een volledig over de top geënsceneerde poppenkast met koelkastproducten – maar van een fijnzinnige balans tussen humor en tragiek is in Zin geen enkele sprake.