Waar is de Dafne Schippers die de wereld deed verbazen?

WK atletiek Al drie jaar sukkelt Dafne Schippers met fysieke problemen. Ook in Doha zitten blessures haar dwars. En dat valt de atlete zwaar.

Wegens een blessure kon Dafne Schippers de 100 meter op de WK atletiek in Doha niet voltooien. Ook bij de 200 meter is ze absent.
Wegens een blessure kon Dafne Schippers de 100 meter op de WK atletiek in Doha niet voltooien. Ook bij de 200 meter is ze absent. Foto Soenar Chamid/CSC

Het valt zwaar om tegenwoordig Dafne Schippers te zijn. Helemaal toen ze maandag in de perstent op een witte, plastic stoel haar onvoltooide 100 meter en absentie voor de 200 meter bij de WK atletiek in Doha toelichtte. Ze sprak met een snik, want achter haar betraande ogen schuilt een woud aan frustraties.

„Misschien had ik hordeloper moeten worden”, droop Schippers haar woorden opeens in bittere ironie. Had ze alle tegenslagen van de laatste jaren kunnen overwinnen. De sprinter is al drie jaar aan het sukkelen, sportief, fysiek, een beetje zakelijk en dientengevolge ook mentaal.

In die achtbaan van emoties wordt het haar soms te veel, zoals maandag toen ze na een paar testen het hopeloze van de liesblessure inzag en moest afzeggen voor de series van de 200 meter, uitgerekend de afstand waarop ze twee keer op rij wereldkampioen werd.

Schippers brak. Het is ook moeilijk te bevatten, Madame Superieur van 2015 en 2016 geveld door een opstandige adductor in haar linker bovenbeen. Veel beroerder kan een topatlete het niet treffen.

Tussen alle bespiegelingen over de waaroms van Schippers’ malheur komt als gemene deler een sluipende niveaudaling naar voren. Wat in 2016 begon met een liesblessure – nota bene aan dezelfde adductor – bij de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, eindigde maandag met een intense huilbui in de Qatarese zandbak.

In Brazilië beperkte de wereldkampioen de schade tot een zilveren medaille op de 200 meter, maar Doha verlaat Schippers zonder palmares, tenzij ze met het estafetteteam naar een podiumplaats snelt. Over haar deelname beslist ze later deze week, onder één voorwaarde: ze neemt met het oog op de Spelen van volgend jaar in Tokio geen enkel risico.

Gruwelijk snelle tijd

Waar is de Schippers van 2014 die in Zürich vanuit haar habitat als meerkamper min of meer plotseling Europees kampioen werd op zowel de 100 als 200 meter? En waar is de Schippers van 2015 die in Beijing de wereld versteld deed staan met haar wereldtitel op de 200 meter in een gruwelijk snelle tijd van 21,63 seconden? Een blanke sprinter, tussen het traditionele geweld van donkere atleten, dat viel op. En maakte diepe indruk.

Schippers werd een rijzende ster voor wie de startgelden als gouden aandelen omhoog schoten en de sponsorcontracten voor het tekenen lagen. In samenspraak met haar toenmalig managementbureau House of Sports koos de atlete selectief voor hoogwaardige sponsors gekoppeld aan het imago van de the girl next door. Voor de glamour van bijvoorbeeld tennisster Serena Williams moet je niet bij Schippers zijn, daarvoor is ze te doordrenkt van het adagium dat gewoon doen gek genoeg is.

Vervelende bijkomstigheid voor Schippers was dat de wolk waarop ze dreef langzaam oploste. Haar lichaam begon te protesteren en haar prestaties te haperen. Niet dat het slecht was, maar wel een fractie minder dan die fabelachtige entree in de wereld van snelle benen en grote ego’s. Ze prolongeerde in 2017 in Londen nog wel haar wereldtitel op de 200 meter, maar dat was gezien haar sportieve martelgang dat jaar een even onverwachte als prettige uitzondering.

Het ligt niet in Schippers’ aard tegenslagen welgemoed op te lossen. Ze reageert eerder knorrig, afstandelijk en fragmentarisch met vleugjes hooghartigheid. Bovendien heeft ze een neiging tot ontwijkend gedrag als er problemen opdoemen. Dat merkten sponsors die graag wat vaker een beroep op haar wilden doen. Maar Schippers had niet altijd zin. Ze respecteerde contacten, dat wel, maar voor extra inspanningen was ze amper te porren.

Schippers werd commercieel een tikje minder interessant, wat onder andere blijkt uit de breuk met sponsors als AA Drink, Ziggo en de NS, maar ook uit de droogte aan verse contracten. Haar nieuwe manager, broer Derek Schippers, heeft geen grote vissen weten binnen te halen. Al haar hoofdsponsors stammen nog uit de tijd dat ze samenwerkte met House of Sports.

Is er ruimte voor reflectie?

De breuk met haar managementbureau en de entree van haar onervaren broer Derek deed insiders de wenkbrauwen fronsen. Is het wel goed dat haar begeleiders, op de coach na, louter familieleden zijn? Naast Derek beheert zus Sanne haar website en bemoeit vader Ernst zich intensief met haar administratie. Is er dan nog wel ruimte voor reflectie en kritiek? Krijgt de atlete wel genoeg tegenspraak? Velen hebben hun bedenkingen.

Misschien had een kritische geest haar na de Spelen van Rio de Janeiro kunnen weerhouden van een breuk met haar gemoedelijke succescoach Bart Bennema en een overgang naar de zakelijke Amerikaans Rana Reider. Schippers heeft die stap slecht verteerd.

Geen versnelling in de benen

De nieuwe aanpak, voornamelijk gebaseerd op kracht, had een averechts effect. Schippers moest van Reider explosiever starten, maar ging dientengevolge langzamer lopen. Het meest schrijnende: haar wapen, die fameuze versnelling op de laatste 50 meter, had ze niet meer in de benen.

Nadat Reiner vorig jaar onverwacht was vertrokken naar de VS keerde Schippers licht beschroomd terug bij Bennema. Alles zou weer goedkomen, was haar verwachting. Hij kende haar, begreep haar en wist haar te finetunen Maar het kwam niet zo goed als ze had gehoopt vanwege een val van de trap en repeterende rugklachten. Niet dat Schippers slecht liep, maar de fighting spirit ontbrak.

Pas in Doha had ze voor haar gevoel die oude vorm weer te pakken. En dan speelt die vermaledijde lies weer op. Houdt het dan nooit op, hoorde je haar op die plastic stoel zeggen.