Dafne en Mathieu beiden naar de zeis

Zap Wielrennen is een van de zeldzame sporten die mooier wordt als je een tijdje niets ziet. Maar geen sport is ook zo wreed onvoorspelbaar, bleek tijdens het WK. Ook Dafne Schippers rende naar de zeis.

De VRT doet verslag van het WK Wielrennen in Yorkshire.
De VRT doet verslag van het WK Wielrennen in Yorkshire. Foto VRT

Een lach en een traan, dat kennen we van het erepodium, maar zondagmiddag bracht iets nieuws: klappertanden. Zowel bij wereldkampioen wielrennen Mads Pedersen als bij de nummer twee Matteo Trentin ratelden de kaken een ritme ver voordat het volkslied was begonnen.

Ze stonden te rillen als jongens die te lang buiten gespeeld hadden, de wielerhelden die net een monsterlijke koers in de stromende regen hadden volbracht. Het was de afsluiting van een middag waarin het ijskoude water bijna uit het toestel stroomde. Het weer was de baas geweest. De tv-helikopter stond uren werkloos aan de grond; soms moest de kijker het doen met een bewegend gps-stipje op een oude satellietfoto, plus excuustekstje van de organisatie. Of twee eenzame laarzen in een goot waar het regenwater richting put denderde. Wielrennen is een van de zeldzame sporten die mooier wordt als je een tijdje niets ziet.

Schoolslag

De drijfnatte helletocht van de renners werd door de Vlaamse commentatoren Michel Wuyts en José De Cauwer begeleid met een weldadig samenspel van spontane poëzie en grote detailkennis. „De witte streepjes liggen hier hoger dan bij ons”, klonk het dan over het risico op slippartijen. Als er een ploeterend groepje renners in beeld verschijnt: „De achtervolgers zijn ook al in schoolslag.”

Op de beste momenten leidde die combinatie bovendien tot uitgesproken slechte voorspellingen. Ik geloof dat het Wuyts was die een kilometer of vijftien voor de finish zei: „Trentin weet dat hij naar de zeis rijdt.” Hij bedoelde dat de Italiaan kansloos zou zijn tegen zijn medevluchter Mathieu van der Poel. Die begon door zijn neus te blazen, zei De Cauwer, en dat was meestal een goed teken. „Starten is eigenlijk winnen bij hem”, voegde Wuyts toe.

Vijf minuten later stortte Van der Poel in; geen sport is zo wreed onvoorspelbaar als wielrennen. Voor de VRT-commentatoren was daarna alles duidelijk: de anderen reden nu voor de tweede plaats achter Trentin. Maar zelfs die ene juiste voorspelling was hun niet gegeven. „Trentin staat niet eens op de foto”, moesten zij concluderen nadat Pedersen de eindsprint had gewonnen. Trentin was toch naar de zeis gereden, zij het een andere zeis dan verwacht.

Vlag op scherm

Bij de NOS kwam men tot het besef dat zondag geen wereldkampioenendag was, zoals zaterdag dat wel was geweest. Toen waren niet alleen de wielrenners Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen één en twee geworden, maar had ook atlete Sifan Hassan getriomfeerd op de 10 kilometer. De huldiging van Hassan zat zondagavond in de live-uitzending van het WK in Qatar, een toernooi waaraan overigens alles belachelijk is. Van de airconditioning die er in het stadion staat te loeien tot het feit dat Hassan tijdens het volkslied geen uitzicht had op een vlag, maar op een scherm waar de Nederlandse driekleur werd geprojecteerd.

Behalve om het nagenieten van Hassan, draaide de avond om Dafne Schippers. Zij plaatste zich voor de finale van de 100 meter. De heerlijke atletiekanalist Gregory Sedoc verlustigde zich in een analyse van de stand van Schippers’ tenen. Precies de juiste kromming, dus wie weet wat er nog in zat.

Tot ineens werd overgeschakeld naar een sippe verslaggever Jeroen Stekelenburg, die ‘slecht nieuws’ had. Hij had een appje gekregen: Dafne Schippers had zich met een blessure teruggetrokken.

Er volgden telelensbeelden van Schippers die over de trainingsbaan ijsbeerde, de arm van de fysiotherapeut om haar schouders. Zo dramatisch als de nederlaag van Mathieu van der Poel was het niet, maar de conclusie was onontkoombaar: Dafne Schippers was naar de zeis gerend.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.