Na domper op de 100 meter moet Schippers niet alleen fysiek herstellen

Door een liesblessure kon Dafne Schippers bij de WK atletiek in Doha zondagavond de finale op de 100 meter niet lopen. Nu wordt alles in het werk gesteld om haar fit aan de start van de 200 meter te krijgen.

Dafne Schippers voorafgaand aan de halve finale 100 meter van het WK atletiek in Doha.
Dafne Schippers voorafgaand aan de halve finale 100 meter van het WK atletiek in Doha. Foto Aleksandra Szmigiel/Reuters

Altijd die pijn, die vermaledijde pijn. Is het niet aan haar kwetsbare rug, dan wel aan de lies, waar zondagavond na de halve finale op de 100 meter de pijn inschoot. De kwaal bleek opeens dermate ernstig dat Dafne Schippers gedwongen was zich af te melden voor de finale, later op de avond. Er blijft haar de laatste twee jaar weinig bespaard.

De teleurstelling bij Schippers was enorm. Ze was mentaal niet in staat haar afzegging toe te lichten. De uitleg liet ze over aan haar trainer Bart Bennema, die vertelde dat de beslissing om niet te starten mede was ingegeven door de wens haar kansen op een derde wereldtitel op de 200 meter niet te vergooien.

Maar voor enige relativering was zondagavond bij Schippers even geen plaats. Nadat het besluit definitief was, brak de atlete in tranen uit. „Dat lijkt me logisch voor een sportvrouw die de finale haalt en het niet kan laten zien”, zei coach Bennema. Vanaf nu wordt alles in het werk gesteld om haar fit aan de start van de 200 meter te krijgen.

Zij had evenmin oog voor de 100-meterfinale die werd gewonnen de good-old Jamaicaanse Shelly-Ann Fraser-Pryce in de snelste seizoentijd van 10,71 seconden. Het zilver ging naar de Britse Dina Asher-Smith (10,83) en het brons was voor de Ivoriaanse Marie-Josée Ta Lou (10,90). Het zou Schippers zondagavond een zalige zorg zijn. Zij ontbrak en kon niet laten zien waartoe ze écht in staat is. Dat besef sloeg een krater in haar gemoedstoestand.

Blessure Spelen Rio

De liesblessure roept herinneringen op aan de Olympische Spelen van drie jaar geleden in Rio de Janeiro, waar Schippers twee dagen voor de 100 meter-finale geblesseerd raakte en pas na intensieve behandelingen kon lopen. Ze miste de medaille waarop ze had gerekend.

Een paar dagen later werd het leed enigszins verzacht met zilver op de 200 meter, maar nog steeds roepen de Rio-Spelen frustraties bij haar op. Ze had kampioen willen worden op de 200 meter en een medaille willen winnen op de 100 meter. Het kwam er niet van. Ze kon de hoge verwachtingen bij haarzelf en het publiek niet waarmaken.

Sedertdien ging het van kwaad tot erger. Een trainerswissel van Bart Bennema naar de Amerikaan Rana Reider bracht haar niet de gewenste progressie, al was er in 2017 in Londen een prettige uitzondering met prolongatie van de wereldtitel op de 200 meter. Tweemaal op rij wereldkampioen worden, dat staat. Maar het bleek een positieve oprisping, want voor het overige bleven de resultaten meestal achter bij de vooruitzichten.

Slap lijf

Na de plotse terugkeer van Reider naar de Verenigde Staten, voegde Schippers zich na een verhelderend gesprek weer bij Bennema. Zij beschroomd vanwege de geforceerde breuk, de coach verbaasd over de staat waarin hij Schippers terugzag. „Met een slap lijf. Ik heb haar via een B-programma weer wedstrijdfit moeten krijgen”, zei Bennema kort voor vertrek naar het trainingskamp in het Turkse Belek ter voorbereiding op de WK.

Bennema zei nog iets. Dat hij vanwege de slepende rugpijn serieus overwoog bij de WK in Doha af te zien van de 100 meter en de estafette en Schippers’ deelname te beperken tot de 200 meter. In Belek zou het finale oordeel worden geveld.

Onder de Turkse zon verging het Schippers steeds beter. De pijn nam af en haar zelfvertrouwen groeide. Het trainingskamp gaf haar de overtuiging dat in Doha een volledig programma afgewerkt kon worden. Te overmoedig? Mogelijk, al speelde zondag niet haar rug, maar haar lies op.

Vanaf nu zal de medische staf van de Nederlandse ploeg alles in het werk stellen om Schippers fit aan de start te krijgen van de 200 meter, waarvan de series maandag worden gelopen en de finale een dag later op het programma staat. Na de domper van zondagavond is er niet alleen fysiek herstelwerk te verrichten, maar lijkt vooral mentale reparatie geboden.