Recensie

Recensie Muziek

Muziek die klinkt als kleuren in ragfijne lijnen

Recensie Het jonge jazztalent Kika Sprangers imponeert met haar Large Ensemble. Ze heeft een hoogwaardig eigen repertoire.

Saxofoniste Kika Sprangers en haar Large Ensemble.
Saxofoniste Kika Sprangers en haar Large Ensemble. Foto Karen van Gilst

Aanvankelijk kijkt Pelle naar beneden. Langzaam, op de klanken van een basklarinet, richt hij zijn hoofd op tot hij recht in de camera kijkt. Een ontwapenende blik met een lichte twinkeling in zijn ogen, terwijl de muziek vrolijk aanzwelt.

Saxofoniste Kika Sprangers (25) vertelt met muziek zijn verhaal, en dat van zeven andere mensen. Haar debuutalbum Human Traits bevat ‘karakterstudies’, in een samenwerking met fotograaf Karen van Gilst die bij Sprangers’ composities zwart-wit portretten schoot. Bij het concert kijken personages als Ravi, Zera en Ronja je lang en indringend aan op een groot videoscherm. Onwennig ook. Want hoe lang durf je je recht in de ogen te laten kijken?

De opmars van de in Nijmegen geboren, aan het Utrechts conservatorium afgestudeerde saxofoniste Kika Sprangers is niet te missen. Haar EP Leaves of Lily was doordacht en mooi. Vorig jaar was ze Young Vip, jazztalent met een volwassen geluid en een hoogwaardig eigen repertoire. Op het afgelopen Grachtenfestival imponeerde ze met haar compositieopdracht.

Elf musici

In Human Traits laat ze zich horen met haar Large Ensemble: haar band plus een blaassectie van basklarinet, hoorn, trompet en fluit, en drie zangeressen die ze als ‘instrument’ inzet. Met elf musici kan Sprangers kleuren in ragfijne lijnen. Eerst abstract, jazzpoëzie met wolkjes van klank. Daarna worden haar nummers pakkend met een melodische en harmonische vindingrijkheid opgetild.

Als ze zelf niet speelt op alt of sopraan – Sprangers heeft een elegante toon – dirigeert ze de inbreng per secties met strakke gebaartjes. Valt aan collectieve lyriek in het large ensemble nog wat te winnen, het mag allemaal wat minder studieus, de rol van de vocalisten (Anna Serierse, Sanne Rambags, Marit van der Lei) is er zonder meer prachtig in. Hun soepele, woordeloze klanken zijn smaakmakers; dan weer als lijm in de harmonie, dan weer als intrigerend tegengeluid. Zoals wanneer Rambags in het geladen stuk over de oude meneer Jacob ijselijke kreten slaakt.