Recensie

Recensie Muziek

Een Sacre die klinkt zoals je dat het liefste wilt

Recensie ‘Shani’s Sacre’ allitereerde het Rotterdams Philharmonisch Orkest vlot. Het werd een Sacre du printemps zoals je de Sacre hebben wilt: luid, hypergearticuleerd en strak uitgemeten chaotisch.

Le Sacre du Printemps gespeeld door het Rotterdams Philharmonisch Orkest.
Le Sacre du Printemps gespeeld door het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Foto Gerdine Kruik

Donderdag klonk de Sacre als ‘core classic’, vrijdag kreeg het publiek er de eerste helft van de avond twee werken bij van een componist die je niet direct naast Stravinsky verwacht: Haydn. Als motivatie: beiden wilden in hun tijd voor opschudding zorgen.

Met het groots prijkende ‘Shani’s Sacre’ leek Haydn echter slechts een voorprogramma. Onverdiend, want met name Haydns trompetconcert wekte indruk met een uitstekend solerende Giuliano Sommerhalder, eerste trompettist van het Rotterdams Philharmonisch Orkest. De grote zaal van De Doelen laat zich niet eenvoudig vullen met de fijnzinnigheid van een orkest in kleine bezetting, maar dat pakte nu goed uit. Des te zalvender galmden Sommerhalders fijne, bescheiden trillers.

Het leverde een leuk gezicht op aan het begin van het derde deel, toen in de hele zaal ineens ellebogen een naburige arm vonden: ‘oh, maar dit herkennen we’, gonsde het even.

Degelijk en verdienstelijk

Een gemiste kans dus dat je in dat derde deel de bijna dansende Lahav Shani niet altijd weerspiegeld hoorde in het orkest. Het stelde zich degelijk en verdienstelijk op, maar Sommerhalder had in een mooie pas de deux waarschijnlijk nog gracieuzer kunnen klinken. Hetzelfde gold voor de statige Londen symfonie. Het plechtige spel kwam uitstekend uit de verf in de laatste twee delen, maar hoewel Shani soepel als water bewoog in het tweede deel (andante), vertaalde het orkest dat weinig in klank.

Gecomponeerd met of zonder wens opschudding te veroorzaken, Haydns muziek klinkt in onze oren niet meer vernieuwend. Het maakte dat Stravinsky’s Sacre, ruim honderd jaar jonger, nog ontregelender klonk: luid, hypergearticuleerd en strak uitgemeten chaotisch. Precies zoals je een Sacre hebben wil. Het mocht dan een concertante uitvoering van Stravinsky’s ballet zijn, het gemis aan rauw rondcirkelende heidenen werd niet onverdienstelijk goedgemaakt door Shani. Met de armen langszij leidde hij het als één persoon spelende orkest bijna springend.