‘Onze generatie heeft er een zootje van gemaakt’

Klimaatstaking Duizenden mensen reisden vrijdag naar Den Haag voor de Nederlandse klimaatstaking voor een schoner en groener klimaatbeleid. NRC sprak met drie jonge deelnemers en hun begeleiders over hun motivatie.

Vrijdag was Den Haag het middelpunt van de klimaatstaking, georganiseerd door verschillende milieuorganisaties. Het was het hoogtepunt van de Global Climate Strikes in Nederland.

Jong en oud liepen mee op een mars door het Haagse centrum om de regering op te roepen ambitieus klimaatbeleid te voeren. De 3,5 kilometer lange route vanaf de Koekamp langs het Binnenhof en verschillende ministeries, trok veel aandacht. Op last van de politie moest er wegens de massale opkomst op een gegeven moment worden uitgeweken naar het Malieveld. Volgens de organisatie waren er zo’n 35.000 demonstranten aanwezig. De politie kon dit desgevraagd niet bevestigen.

NRC sprak met drie jonge deelnemers en hun begeleiders over hun motivatie om naar Den Haag te reizen. Delen de verschillende generaties dezelfde zorgen?

Obe Oldemacher (8)

Grootste angst: Dieren gaan dood

Reinier en Obe Gildemacher. Foto David van Dam

„We moesten vanmorgen om 8 uur opstaan maar ik was al om 7 wakker. Ik was best wel zenuwachtig. Eigenlijk moest ik naar school, maar m’n vader vond dit té belangrijk. Ik mocht mijn vriendjes niet vertellen dat ik hier ben. Maandag gelukkig wel tijdens het kringgesprek. Thuis praten we vaak over de natuur en dieren, en wat klimaatverandering doet. Als het warmer wordt en het ijs op de Noordpool smelt, ligt Nederland straks onder water. Dat is niet goed voor ons maar het is ook slecht voor de dieren en planten. Dat wil ik niet en daarom ben ik hier met papa. Als ik nu een toverstafje zou hebben, tover ik er meer elektrische auto’s bij én zorg ik dat de stranden weer schoon zijn. Mama had ons vanmorgen pakjes drinken met rietjes meegegeven, maar dat kan natuurlijk niet. Nu hebben we twee schoolbekers van mij meegenomen.” (Zoon)

Reinier Oldemacher (54)

Grootste angst: Gebrek aan daadkracht

„Joh, vanuit Friesland ben je hier zo. Ik doe het vooral voor hem! Een leuk en tegelijkertijd belangrijk uitje met mijn zoon. We zijn wel een groen gezin. Ik verkoop zelf ecologisch verantwoord wasmiddel. Hij kreeg altijd uitslag van normaal wasmiddel en toen ben ik het zelf maar gaan maken. Inmiddels lever ik het door de gehele regio. Wel in een dieselbus helaas. Mijn zoon helpt soms ook mee. Laatst vroeg hij me waarom mensen elkaar zo vaak de schuld geven van dit hele klimaatprobleem. Mijn generatie heeft de toekomst van mijn jongen een stuk moeilijker gemaakt. Maar mensen de schuld geven heeft geen zin. Vanmorgen zaten we in de trein en hoorden we mensen praten over de ‘schuld’ van de boeren. Als wij in Friesland naar een boer stappen en vertellen dat hij moet stoppen met de veehouderij, snapt hij ons niet. Het houden van vee is familietraditie. Dat is gewoon zo. CO2 uitstoot en een veranderend klimaat is te abstract om daar tegenin te gaan. Iedereen heeft een andere werkelijkheid en dat moeten we van elkaar begrijpen. Voor nu moet de overheid daarvoor oplossingen aandragen. Daarom staan we hier vandaag; samen!” (Vader)

Yasmin van der Vorm (11)

Grootste angst: De bomen verdwijnen

Yasmin van der vorm (11) en Desiree Chan (42). Foto David van Dam

„Van mijn vader moesten mijn zus en ik verschillende lange artikelen lezen waarin het klimaatprobleem werd uitgelegd. Ik vond dat niet erg, want ik vond het juist wel interessant om er meer over te leren. Al was het nieuws dat in die artikelen stond best wel eng natuurlijk.

Ook mijn moeder vindt het belangrijk dat ik me met dit soort dingen bezighoud. Zij is zelfs degene die de hele tijd zegt dat ik foto’s van deze demonstratie op mijn Instagram moet posten. Nederland is het eerste land waar ik meedoe met een staking. Ik vind het klimaat zelf ook belangrijk, maar wat ik soms wel lastig vind is dat het lijkt alsof we het probleem alleen kunnen oplossen, door dingen ‘minder’ te doen, zoals vliegen en vlees eten. Gelukkig is er één ding dat wel ‘meer’ mag. En dat is staken.” (Dochter)

Desiree Chan (42)

Grootste angst: Mensen worden verlamd door nieuws

“Ons gezin woont nu drie jaar in Nederland. Ik doe vrijwilligerswerk voor de VN, dus ik hoor vaak over nieuwe klimaatrapporten. Omdat we als gezin niet alleen in Nederland gewoond hebben, heeft mijn dochter ook kunnen zien wat een probleem als klimaatverandering kan betekenen voor armere landen. Dat heeft denk ik wel geholpen met de bewustwording.

Onze generatie heeft er natuurlijk een zootje van gemaakt, maar het heeft geen zin om heel erg in dat schuldgevoel te blijven hangen denk ik. Daarnaast leven we nu ook in een andere tijd. Ik had als kind bijvoorbeeld geen flauw idee dat dit soort grote problemen zich afspeelden. Mijn dochter heeft via internet opeens toegang tot oneindig veel informatie. Daar schuilt ook weer een gevaar in. Mijn grootste angst is dat jongeren moedeloos worden van al het nieuws dat over hen heen komt. Ik vind het belangrijk dat mijn dochter het gevoel heeft dat ze ook iets kan doen met alle kennis die ze heeft. Daarom zijn dit soort protesten belangrijk.” (Moeder)

Helena Oey (18)

Grootste angst: Meer overstromingen door smeltende ijskappen

Helena en Alexander Oey. Foto David van Dam

“Ik ben niet boos op de generatie van mijn vader. Het zijn denk ik vooral de regeringen die het toen verpest hebben. Ik ben allang blij dat mijn ouders me zoveel over het klimaat en ons milieu verteld hebben. Het enge vind ik dat ik sommige problemen al om me heen kan zien. Dat de zomers zo heet worden bijvoorbeeld. Mijn moeder vertelde me op een gegeven moment over het fijnstofprobleem. Als ik ’s avonds de make-up van mijn gezicht af haal, en er zit allemaal zwarte troep tussen, zet me dat wel aan het denken.

Mijn vriendengroep is best wel ‘bewust’ als het gaat om het klimaat, we zijn ook bijna allemaal vegetariërs. Toen een van onze docenten de opwarming van de aarde ontkende, gingen we hier dus ook over met hem in gesprek. Niet alle jongeren zijn hier veel mee bezig natuurlijk, het lijkt nu vaak nog een beetje een VWO-dingetje.” (Dochter)

Alexander Oey (59)

Grootste angst: Politiek ziet urgentie niet

“Dat ik met mijn dochter moet staken, is ergens niet helemaal de bedoeling natuurlijk. We weten al sinds de jaren 70 van dit probleem. Als we het toen meteen hadden opgelost, had het niet eens zoveel hoeven kosten. Onze generatie geloofde te veel in oneindige groei. “The sky is the limit,” dat is waar iedereen toen vanuit ging. Het probleem is dus ook niet alleen CO2, maar de totale neerwaartse spiraal waar we in zitten. We putten de planeet uit. Soms zeggen vrienden van me dat ze niets aan het klimaatprobleem kunnen doen, en dat het vooral aan bedrijven als Shell ligt. Dat vind ik te makkelijk. We hebben een oplossing nodig waar iedereen bij betrokken is. Daarom sta ik hier als trotse vader, want de jongeren nemen hier het voortouw in.” (Vader)