Opinie

Nederland of Marokko?

Frits Abrahams

Zijn naam is nogal moeilijk te onthouden, dus wen er alvast maar aan: Mohamed Ihattaren. De kans is groot dat binnenkort heel Nederland over hem praat. Niet alleen omdat hij zo goed kan voetballen, maar vooral omdat hij twee nationaliteiten heeft: de Marokkaanse en de Nederlandse. De grote vraag is: voor welk land wil hij spelen? Het antwoord is ook voor niet-voetballiefhebbers van belang.

Er bestaat nu al grote nervositeit rond deze vraag. Bondscoach Koeman dringt aan op een beslissing van Ihattaren, maar die houdt de boot voorlopig af. Eerder wees hij een uitnodiging af voor Jong Oranje, het Nederlands voetbalelftal voor onder de 21 jaar, hoewel hij al wel uitkwam voor Oranje-elftallen onder 17 en onder 19 jaar.

Ook tegenover de Marokkaanse voetbalbond bewaarde Ihattaren tot dusver afstand. „Ik heb mijn keus nog niet gemaakt”, zegt hij steeds. Hij verwijst daarbij naar zijn zieke vader die voor hem nu prioriteit heeft. „Mijn familie is nummer één.”

Misschien is alle drukte rond hem voorbarig. Hij is pas 17 jaar, heeft nog amper een vaste plaats in de hoofdmacht van PSV. Er zijn voorbeelden van grote, jonge talenten die in hun ontwikkeling bleven steken. Denk aan Kasper Dolberg en Justin Kluivert. Maar Ihattaren is onmiskenbaar een reusachtig talent – daar zijn alle kenners het wel over eens. Voor iemand van zijn leeftijd speelt hij wonderlijk goed met een lichaam dat vijf jaar ouder lijkt. Hij passeert flitsend, heeft een schitterende dieptepass en een sterk schot in de voeten.

We hebben het de afgelopen maanden veel over de voortreffelijke Frenkie de Jong gehad, maar die was als zeventienjarige nog nauwelijks in beeld. Ihattaren kan nóg meer bereiken omdat hij een aanvallende middenvelder is; zijn spel oogt spectaculairder dan dat van De Jong, die vooral een controlerende middenvelder is.

Het zal duidelijk zijn dat ik het liefst De Jong en Ihattaren samen in één elftal zie, het Nederlands elftal dus. Maar zal het ervan komen? Ik ben daar nog lang niet zeker van. Mijn vermoeden is dat Ihattaren en zijn familie onder grote Marokkaanse druk staan om voor het Marokkaanse elftal te kiezen. Hakim Ziyech, een rolmodel voor veel Marokkaans-Nederlandse jongeren, ging hem al voor. Net als Ziyech is Ihattaren geboren en getogen in Nederland en maakte hij gebruik van alle kansen die het Nederlandse voetbal hem bood. Zal hij zich moreel even onverplicht voelen als Ziyech?

Ik heb al eens eerder geschreven dat ik de keuze van Ziyech zeer betreurd heb. Niet alleen als voetballiefhebber, maar ook als iemand die bezorgd is over de integratie van Marokkaanse Nederlanders in Nederland. Dat die integratie bij een deel van hen stokt, is zeker niet alleen aan hen te wijten. Politici als Fortuyn, Verdonk en vooral Wilders hebben er ook hun aandeel in. Hoogleraar Leo Lucassen wees onlangs in de Volkskrant op het treurige feit dat Wilders onweersproken bij de Algemene Politieke Beschouwingen kon zeggen dat er „een Marokkanengif door de straten van Nederland [stroomt]”.

Het zou mooi zijn als de familie Ihattaren dergelijke discriminatoire taal afstraft met een ondubbelzinnige keus voor Nederland. Daardoor zouden ook andere jonge Mohameds tot het besef kunnen komen dat het geen schande is om te kiezen voor het land waar je bent opgegroeid.