Opinie

Dank

Hugo Camps

Je hoort niet zo vaak dat sporters ook mooie mensen zijn. De clichés stapelen zich op in de sfeer van materie: zakkenvullers, patjepeeërs, fiscale oplichters. Kwalificaties die kwetsen en zo oud zijn als de weg naar Rome. Ja zeker, de salarissen van Ronaldo en Messi zijn aan de hoge kant, en Frank de Boer en Jaap Stam zijn ook binnen, maar het genot van identiteitslust dat ze hun aanhang bezorgen, blijft tijdloos. Zondag op het WK in Yorkshire rijdt Joop Zoetemelk nog altijd mee. Sportidolen zijn er voor het leven.

Meer dan een kwart eeuw heb ik in een hoekje van deze krant mogen getuigen van hun bestaan, van hun genius en malheuren, van het gevecht met blessures en met allerlei eenzaamheid op testosteron. Mijn conclusie is: topsporters zijn enorm kwetsbaar. Ze onderwerpen zich aan de verleiding van geld en vrouwen, aan de hoon van de tribunes, aan de blinde adoratie van een jongetje van negen. Ze zijn publiek bezit en betalen daar zelf een prijs voor.

Drie weken na de aankomst van Romario in Eindhoven had zijn 17-jarige vrouw Monica alleen maar ijsjes gegeten. Ze lustte de Hollandse pot niet. Voor de sportjournalistiek was dat een fait-divers, voor haar een klein trauma. Later zou ze meer ijsjes eten tegen het verdriet van een man die hele nachten in disco’s doorbracht. Het huwelijk werd na een paar jaar ontbonden.

Er is altijd meer dan voetbal in het leven van een voetballer. Jan Wouters had de tijd van zijn leven bij Bayern München. Als hij thuiskwam van training stond de barbecue van de buren klaar. Oud worden bij Bayern was zijn vaste voornemen. Toen werden zijn ouders ziek en de slager van het middenveld keerde terug naar Nederland en Ajax. Zes maanden heeft hij aan hun bed gestaan. Er is niet alleen machismo in de sport.

Terwijl Oranje opstootte naar de finale van het WK in Zuid-Afrika hoorde bondscoach Bert van Marwijk dat zijn familie in Limburg bedreigd was. Hij hield het stil, maar worstelde met de roep van beschermend vaderschap. Bert voelde zich schuldig, maar bleef toch. Uitgerekend hij, family man sans frontières werd door het hele thuisland opgejaagd naar de wereldtitel. Na de verloren finale stond hij helemaal alleen op de parking van het hotel zijn verlies te verbijten. Van Marwijk is een monument van het Nederlandse voetbal, maar niemand zegt het. Met moeite canonrijp.

Nederlandse topsporters laten zich niet vervreemden. In hun droomwereld gaan grachten en sloten voor Lamborghini’s. Ook als wereldburgers met huizen en kluizen blijven ze zoeken naar de omarming van het Hollandse landschap, van patat en frikandel. In herenhuizen in Barcelona en Rome staan pantoffels onderaan de trap.

Dank redactie, dank krant dat ik al die jaren tussen mooie mensen heb mogen staan. Dank ook voor de continuïteit van de liefde. Dank ook u lezer die zo sportief was in het accepteren van andersdenkenden, soms met het mes tussen de tanden. Ik voelde me opgenomen in een familie. Ook daarom ben ik verdrietig bij dit afscheid, maar de zegeningen blijven overweldigend.

In het weekend dat Mathieu van der Poel hopelijk wereldkampioen wordt, leg ik de pen neer. Ik voel me schuldig voor de krant en voor Mathieu. Zal voortaan van jicht sensatie moeten maken. Maar de mooie jaren bij NRC zijn onuitwisbaar. Ik blijf de krant koesteren, tot in de kleinste lettertjes.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.