Recensie

Recensie

De Audi RS5 klinkt als een aardbeving - hij is geweldig

Autotest voelt zich in de nieuwe Audi RS5 een monnik in het lijf van een kooivechter.

Audi RS5 bij importeur Pon in Leusden.Foto Merlijn Doomerik
Audi RS5 bij importeur Pon in Leusden.Foto Merlijn Doomerik

Van de Audi RS5 Sportback weet je drie dingen bijna zeker. Een: er is nooit Bach in gedraaid. Twee: er heeft nooit een musicoloog in gereden. Drie: geen bestuurder heeft er ooit 1 op 13 mee gehaald. Bezorg ik hem toch maar even drie primeurs in het minst spectaculaire, voor een straatracer meest gênante hoofdstuk van zijn levensverhaal; Mijn Week Met Het Handelsblad.

Wat moet ik ook met 450 pk in die schitterend gelijnde, muisgrijs gelakte battledress met hoogglans zwart traliewerk voor de drieliter biturbo, de intimiderende carbon spoilers voor en achter? Ik voel me een monnik in het lijf van een kooivechter. Hij klinkt als een aardbeving. Ik start hem ’s ochtends met geknepen billen uit consideratie met de buren, die ik niet uit hun bed wil laten rollen van de schrik. Ik durf hem voor een terras niet langs de straat te zetten uit angst verkeerde indrukken te wekken. Gelukkig ziet iedereen direct dat dit niet mijn auto is. Ik ben er twintig jaar te oud en twintig kilo te zwaar voor. In de voor fitnessvlees ontworpen kuipstoelen voel ik mijn onverschilligheid voor body culture schuldig knellen.

Anderzijds kom ik voor de reputatie van het merk als geroepen. De RS5 was hard aan een morele upgrade toe. Waar ik ook met hem verschijn, valt binnen tien seconden de term ramkraak. Stigma? In De Telegraaf kiest menig roversteam het hazenpad in Audi’s met een S of RS op de achtersteven. Het is een teken aan de wand dat de politie supersonische patrouille-Audi’s inkocht om ze bij te houden.

Ook in het gewone leven kan de burgerij de kennismaking met de nieuwe Audi-rijder niet ontlopen. In Groningen werd ik bijna omvergereden door een S5 Coupé die via een dodensprong over het Zuiderdiep van steeg naar steeg trapte. Achter het stuur ontwaarde ik een kortgeschoren sportschoolhoofd met inktrijk spierwerk in een knapshirt. Een vooroordeel is vaker dan gewenst het oordeel dat het niet mag heten.

Enige maanden later kreeg ik op de snelweg een bumperklevende Audi aan de broek. In de binnenspiegel leek de bestuurder op mijn achterbank te zitten, zo dichtbij. Toen hij me rechts probeerde in te halen was het klaar. Ik dacht, tot zijn niveau omlaag geprovoceerd, één ding; jij gaat me onder geen voorwaarde voorbij. Mijn zegetocht zal mij geen vreugde schenken, maar jou wel veel verdriet. Nu heb ik een zeer snelle Volvo en enige rijervaring, dus dat lukte. De eerste snelheidsboete is inmiddels binnen, 153 euro, en dat bedrag had nog veel hoger kunnen uitvallen. Ik betaalde met liefde.

Snoepwinkel

Het is een onwaarschijnlijke geschiedenis, hoe een merk voor ideale schoonvaders binnen drie decennia kon veranderen in de snoepwinkel van rapper Boef. Ik zoek de oorzaak in de sociologische rancune van een rendabele zelfkant, die uit wraak de symbolen van de macht en de beschaving annexeerde. Audi zit in het stadium dat ooit Mercedes-Benz en BMW doorliepen. Highbrow trekt lowlife en het eind van het lied is dat je zit opgescheept met beide. Juist de respectabiliteit van merk en aanhang hebben deze wending mogelijk gemaakt. Daarom wordt mijn theorie niet ondermijnd maar ondersteund door de gebleven deugdzaamheid van veel klassieke Audi-rijders. De Audi-SUV’s van keurige pensioengerechtigden of de A5’s van brandschone accountants voeden nog dagelijks de geldingsdrang van het omhooggevallen schuim der natie. Je mag het Audi niet verwijten dat het inhaakte. Het kon de wegpiraten en de ramkraakspecialisten moeilijk de deur weigeren, anders hadden ze een Mercedes AMG gekocht. Je praat over serieuze verdienmodellen; mijn RS5 kost 171.000 euro. In Groningen is hij een moordwapen, maar mannen willen niet anders. Hij is geheel, totaal cisgender.

Na een dag of drie begin ik aan de RS5 te wennen. Terwijl ik hem cultuur bijbreng, haalt hij mij juist omlaag. Hij zuigt me in zijn vicieuze cirkel van barbaars genot. De snelwegtempi nemen toe, mijn bochten worden ruiger. De bomen zijn toch al dood, de buren toch al wakker. Daar is het boemerangeffect van je dubbele moraal.

Echt, hij is geweldig. Die jongen op het Zuiderdiep schuilt in ons allemaal. Dit is, weet Audi duivels goed, wat auto’s met je doen. Na een dag zondigen trap ik getroffen op de rem en rijdt de RS5 weer 1 op 13. Vaarwel, het was verdacht fijn toeven in de hel.